در سرای به هم کرده از پس پرده

سعدی-قطعه شماره 38
در سرای به هم کرده از پس پرده
مباش غره که هیچ آفریده واقف نیست
از آن بترس که مکنون غیب میداند
گرش بلند بخوانی وگر نهفته یکی ست
مقدمه و فضای کلی
این قطعه با لحنی پندآمیز، انسان را از غرور و پندارِ پنهانماندن اعمالش برحذر میدارد. سعدی یادآور میشود که خداوند از رازهای نهان آگاه است و آشکار و پنهان نزد او تفاوتی ندارد. فضای شعر اخلاقی و هشداردهنده است و بر مراقبت از رفتار و نیت تأکید میکند.
معنی بیتهای شعر
در سرای به هم کرده از پس پرده / مباش غره که هیچ آفریده واقف نیست
درِ خانه را از پشت پرده بستهاند؛ گمان مبر که هیچ آفریدهای از کارهای پنهان تو آگاه نیست.
از آن بترس که مکنون غیب میداند / گرش بلند بخوانی وگر نهفته یکی ست
از کسی بترس که رازهای نهان را میداند؛ برای او فرقی ندارد که آن را آشکارا بخوانی یا پنهانی انجام دهی.
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



