ورود / عضویت



نه آدمی ست که در خرمی و مجموعی همراه با معنی و تفسیر

نه آدمی ست که در خرمی و مجموعی — (همراه با معنی و تفسیر)

نه آدمی ست که در خرمی و مجموعی



سعدی-قطعه شماره 129

 

نه آدمی ست که در خرمی و مجموعی

به خستگان پراکنده برنبخشاید

گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب

وگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید

 

معنی بیت‌های شعر

نه آدمی ست که در خرمی و مجموعی / به خستگان پراکنده برنبخشاید

کسی که در آسایش و سامان است، اگر به درماندگان و پریشان‌حالان یاری نرساند، شایستهٔ نام انسان نیست.

گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب / وگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید

اگر کسی فقط بکوشد خود را از گرفتاری نجات دهد و از غرق شدن گلیم دوستش باکی نداشته باشد، چنین رفتاری شاید از او پذیرفتنی باشد، اما انسانی و جوانمردانه نیست.

تفسیر کلی

سعدی در این قطعه، انسان واقعی را کسی می‌داند که هنگام برخورداری و آسودگی، به یاری درماندگان و پراکنده‌حالان بشتابد. او خودخواهی و بی‌اعتنایی به رنج دیگران را نشانه بی‌انسانی می‌شمارد. تعبیر بیرون کشیدن گلیم خویش از آب، کنایه از نجات دادن خود و رها کردن دیگران است. پیام شعر این است که همدلی و یاری‌رسانی، لازمه انسانیت است و آسایش فردی نباید سبب فراموشی رفیقان و نیازمندان شود.

‫«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤