برای ختم سخن دست بر دعا داریم

سعدی-قطعه شماره 136
برای ختم سخن دست بر دعا داریم
امیدوار قبول از مهیمن غفار
همیشه تا که فلک را بود تقلب دور
مدام تا که زمین را بود ثبات و قرار
ثبات عمر تو باد و دوام عافیتت
نگاه داشته از نایبات لیل و نهار
تو حاکم همه آفاق و آن که حاکم توست
ز بخت و تخت جوانی و ملک برخوردار
معنی بیتهای شعر
برای ختم سخن دست بر دعا داریم / امید قبول از مهیمن غفار
برای پایان سخن دست به دعا برداشتهایم و از خدای بخشنده و آمرزنده امید پذیرش و اجابت داریم.
همیشه تا که فلک را بود تقلب دور / مدام تا که زمین را بود ثبات و قرار
تا زمانی که آسمان در گردش است و زمین ثبات و آرامش دارد، این دعا و آرزو برقرار باد.
ثبات عمر تو باد و دوام عافیتت / نگاه داشته از نایبات لیل و نهار
عمرت پایدار و تندرستیات همیشگی باد و از آسیبها و حوادث شب و روز در امان بمانی.
تو حاکم همه آفاق و آن که حاکم توست / ز بخت و تخت جوانی و ملک برخوردار
تو بر سراسر جهان فرمانروا باشی و آنکه بر تو فرمان میراند، از بخت نیک، جوانی، پادشاهی و نعمت حکومت برخوردار باشد.
تفسیر کلی
این قطعه با دعا و نیایش آغاز میشود و شاعر امید دارد که سخنش به درگاه خداوندِ بخشنده و آمرزنده پذیرفته شود. سپس با اشاره به گردش همیشگی آسمان و ثبات زمین، برای مخاطب دوام عمر، تندرستی و مصونیت از آسیبهای روزگار را آرزو میکند. در ادامه، جایگاه بلند مخاطب بهعنوان فرمانروای جهان ستوده میشود و او برخوردار از بخت نیک، تخت پادشاهی، جوانی و ملک دانسته میگردد. لحن شعر رسمی، ستایشآمیز و دعایی است و پیوند میان قدرت دنیوی مخاطب و حمایت الهی را برجسته میکند.



