تا کی ای آتش سودا به سرم برخیزی

معنی بیت‌های شعر

تا کی ای آتش سودا به سرم برخیزی
تا کی ای ناله زار از جگرم برخیزی

ای آتش عشق و خیال، تا کی در سر من شعله‌ور می‌شوی و ای نالهٔ دردناک، تا کی از دل و جان من برمی‌خیزی؟

تا کی ای چشمه سیماب که در چشم منی
از غم دوست به روی چو زرم برخیزی

ای اشکِ روان و لرزان که در چشم من جاری هستی، تا کی از غم دوری یار بر چهرهٔ زرد و طلایی‌فام من سرازیر می‌شوی؟

یک زمان دیده من ره به سوی خواب برد
ای خیال ار شبی از رهگذرم برخیزی

اگر ای خیالِ یار، شبی از سر راه من کنار بروی، شاید چشم من لحظه‌ای به خواب رود.

ای دل از بهر چه خونابه شدی در بر من
زود باشد که تو نیز از نظرم برخیزی

ای دل، چرا در سینهٔ من از شدت رنج و اندوه خونابه شده‌ای؟ به‌زودی تو نیز از برابر دیدگانم خواهی رفت و از میان خواهی برخاست.

به چه دانش زنی ای مرغ سحر نوبت روز
که نه هر صبح به آه سحرم برخیزی

ای مرغ سحر، با چه آگاهی و دانشی آغاز روز را اعلام می‌کنی، در حالی که هر صبح با آه و نالهٔ سحرگاهی من از خواب برنمی‌خیزی؟

ای غم از همنفسی تو ملالم بگرفت
هیچت افتد که خدا را ز سرم برخیزی

ای غم، از هم‌نشینی و همراهی همیشگی تو خسته و دلگیر شده‌ام؛ آیا ممکن است برای خدا دست‌کم یک‌بار از سر من دور شوی؟