چو میدانستی افتادن به ناچار

سعدی-قطعه شماره 193
چو میدانستی افتادن به ناچار
نبایستی چنین بالا نشستن
به پای خویش رفتن به نبودی
کز اسب افتادن و گردن شکستن
معنی بیتهای شعر
چو میدانستی افتادن به ناچار / نبایستی چنین بالا نشستن
اگر میدانستی که سرانجام ناگزیر سقوط خواهی کرد، نباید چنین جای بلند و خطرناکی مینشستی.
به پای خویش رفتن به نبودی / کز اسب افتادن و گردن شکستن
بهتر بود با پای خودت راه بروی، تا اینکه از اسب بیفتی و گردنت بشکند.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی شعر این است که انسان نباید از روی غرور و جاهطلبی جایگاهی بالاتر از توان و شایستگی خود بجوید؛ زیرا هرچه بالاتر بنشیند، سقوطش سختتر و زیانبارتر خواهد بود. سعدی فروتنی، دوراندیشی و قناعت به اندازه و توان خویش را بهتر از بلندپروازیِ بیجا و گرفتار شدن در پیامدهای سنگین آن میداند.
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



