بس ای غلام بدیعالجمال شیرینکار

سعدی-قطعه شماره 157
بس ای غلام بدیعالجمال شیرینکار
که سوز عشق تو انداخت در جهان آتش
به نفت گنده چه حاجت که بر دهان گیری
تو را خود از لب لعل است در دهان آتش
معنی بیتهای شعر
بس ای غلام بدیعالجمال شیرینکار / که سوز عشق تو انداخت در جهان آتش
ای غلامِ زیبارویِ شیرینرفتار، سوز و التهاب عشق تو سراسر جهان را به آتش کشیده است.
به نفت گنده چه حاجت که بر دهان گیری / تو را خود از لب لعل است در دهان آتش
چه نیازی داری که نفت بدبو در دهانت بگیری؟ آتشِ عشق از لب سرخ و گرانبهای خودت در دهانت شعلهور است.
پیام و مفهوم اصلی
سعدی در این قطعه با اغراق و تشبیه، زیبایی و شیرینی گفتار معشوق را چنان اثرگذار میداند که عشق او سراسر جهان را به آتش میکشد؛ چنانکه برای افروختن آتش نیازی به نفت نیست، زیرا لبهای سرخ و آتشین او خود سرچشمهٔ شعله و سوز عشقاند. پیام اصلی شعر، بیان قدرت ویرانگر و شورانگیز عشق و جلوهٔ خیرهکنندهٔ جمال معشوق است.



