امید عافیت آن گه بود موافق عقل

سعدی-قطعه شماره 209
امید عافیت آن گه بود موافق عقل
که نبض را به طبیعت شناس بنمایی
بپرس هر چه ندانی که ذلّ پرسیدن
دلیل راه تو باشد به عزّ دانایی
مقدمه و فضای کلی
این قطعه از سعدی بر اهمیت خردورزی و بهرهگرفتن از دانش اهل فن تأکید میکند. شاعر با آوردن نمونهای از مراجعه بیمار به طبیب، پرسیدن و ندانستن را نه مایه خواری، بلکه راه رسیدن به دانایی و سلامت میداند. فضای شعر آموزشی، حکیمانه و سرشار از دعوت به فروتنی در برابر دانش است.
معنی بیتهای شعر
امید عافیت آن گه بود موافق عقل / که نبض را به طبیعت شناس بنمایی
امید به سلامت و عافیت زمانی با عقل سازگار است که نبض خود را به پزشکی طبیعتشناس و آگاه نشان دهی.
بپرس هر چه ندانی که ذلّ پرسیدن / دلیل راه تو باشد به عزّ دانایی
هرچه را نمیدانی بپرس؛ زیرا فروتنی و خواریِ پرسیدن، راهنمای تو برای رسیدن به عزت و دانایی است.
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



