سعدی-قطعه شماره 164
دوش مرغی به صبح مینالید
عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش
یکی از دوستان مخلص را
مگر آواز من رسید به گوش
گفت باور نداشتم که تو را
بانگ مرغی چنین کند مدهوش
گفتم این شرط آدمیت نیست
مرغ تسبیح خوان و من خاموش
دوش مرغی به صبح مینالید
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط