چنان زندگانی کن ای نیکرای

سعدی-قطعه شماره 207
چنان زندگانی کن ای نیکرای
به وقتی که اقبال دادت خدای
که خایند از بهرت انگشت دست
گرت بر زمین آید انگشت پای
مقدمه و فضای کلی
این قطعه بر اهمیت نیکاندیشی و درست زیستن در روزگار برخورداری از اقبال تأکید میکند. سعدی انسان را بهگونهای زندگی کردن فرامیخواند که حتی در زمان لغزش و گرفتاری نیز شایسته همدردی و افسوس دیگران باشد. فضای شعر پندآموز، اخلاقی و سرشار از دعوت به جوانمردی و کسب احترام اجتماعی است.
معنی بیتهای شعر
چنان زندگانی کن ای نیکرای / به وقتی که اقبال دادت خدای
ای نیکاندیش، چنان زندگی کن که وقتی خداوند به تو اقبال و نعمت بخشید، شایسته و درستکار باشی.
که خایند از بهرت انگشت دست / گرت بر زمین آید انگشت پای
چنان رفتار کن که اگر انگشت پایت نیز بر زمین بیفتد، مردم از شدت تأسف و حسرت، انگشت دست خود را به دندان بگزند.
«این مطلب به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



