رباعیات سعدی

رباعیات سعدی
به این پست امتیاز بدهید

در این بخش رباعیات سعدی شیرازی نوشته شده است.

فهرست رباعیات به ترتیب حروف الفبا – حرف آخر مصراع

برای خواندن هر رباعی ، روی آن کلیک کنید .

الف : 

رباعی شماره 1 : هر ساعتم اندرون بجوشد خون را

رباعی شماره 2 : عشاق به درگهت اسیرند بیا

ت : 

رباعی شماره 3 : ای چشم تو مست خواب و سرمست شراب

رباعی شماره 4 : چون دل ز هوای دوست نتوان پرداخت

رباعی شماره 5 : دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت

رباعی شماره 6 : روزی گفتی شبی کنم دلشادت

رباعی شماره 7 : صد بار بگفتم به غلامان درت

رباعی شماره 8 : آن یار که عهد دوستاری بشکست

رباعی شماره 9 : شبها گذرد که دیده نتوانم بست

رباعی شماره 10 : هشیار سری بود ز سودای تو مست

رباعی شماره 11 : آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست

رباعی شماره 12 : تدبیر صواب از دل خوش باید جست

رباعی شماره 13 : گر زحمت مردمان این کوی از ماست

رباعی شماره 14 : وه وه که قیامت است این قامت راست

رباعی شماره 15 : آن کس که خطای خویش بیند که رواست

رباعی شماره 16 : گر در همه شهر یک سر نیشتر است

رباعی شماره 17 : گر خود ز عبادت استخوانی در پوست

رباعی شماره 18 : سرو از قدت اندازه ی بالا برده ست

رباعی شماره 19 : امشب که حضور یار جان افروز است

رباعی شماره 20 : آن شب که تو در کنار مایی روز است

رباعی شماره 21 : گویند هوای فصل آزار خوش است

رباعی شماره 22 : خیزم بروم چو صبر نامحتمل است

رباعی شماره 23 : آن ماه که گفتی ملک رحمان است

رباعی شماره 24 : آن سست وفا که یار دل سخت من است

رباعی شماره 25 : از بس که بیازرد دل دشمن و دوست

رباعی شماره 26 : ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست

رباعی شماره 27 : چون حال بدم در نظر دوست نکوست

رباعی شماره 28 : غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست

رباعی شماره 29 : گر دل به کسی دهند باری به تو دوست

رباعی شماره 30 : گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست

رباعی شماره 31 : گویند رها کنش که یاری بدخوست

رباعی شماره 32 : تا یک سر مویی از تو هستی باقی ست

رباعی شماره 33 : شب نیست که چشمم آرزومند تو نیست

رباعی شماره 34 : بالای قضای رفته فرمانی نیست

رباعی شماره 35 : با دوست چنان که اوست می‌باید داشت

رباعی شماره 36 : بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت

رباعی شماره 37 : ماهیِ امید عمرم از شست برفت

د : 

رباعی شماره 38 : روی تو به فال دارم ای حور نژاد

رباعی شماره 39 : دادار که بر ما درِ قسمت بگشاد

رباعی شماره 40 : تو هرچه بپوشی به تو زیبا گردد

رباعی شماره 41 : نوروز که سیل در کمر می‌گردد

رباعی شماره 42 : نه هر که زمانه کار او دربندد

رباعی شماره 43 : کس عهد وفا چنان که پروانه ی خرد

رباعی شماره 44 : ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد

رباعی شماره 45 : شاها سم اسبت آسمان می‌سپرد

رباعی شماره 46 : دستارچه‌ای کآن بت دلبر دارد

رباعی شماره 47 : گر باد ز گل حسن شبابش ببرد

رباعی شماره 48 : ظلم از دل و دست ملک نیرو ببرد

رباعی شماره 49 : کس نیست که غم از دل ما داند برد

رباعی شماره 50 : هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرد

رباعی شماره 51 : حالی که مرا عاجز و محتال بکرد

رباعی شماره 52 : چون بخت به تدبیر نکو نتوان کرد

رباعی شماره 53 : شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد

رباعی شماره 54 : ای باد چو عزم آن زمین خواهی کرد

رباعی شماره 55 : از می طرب افزاید و مردی خیزد

رباعی شماره 56 : نادان همه جا با همه کس آمیزد

رباعی شماره 57 : آن دوست که آرام دل ما باشد

رباعی شماره 58 : آن را که جمال ماه پیکر باشد

رباعی شماره 59 : آن را که نظر به سوی هر کس باشد

رباعی شماره 60 : هر سرو که در بسیط عالم باشد

رباعی شماره 61 : گر دست تو در خون روانم باشد

رباعی شماره 62 : هر کس که درست قول و پیمان باشد

رباعی شماره 63 : بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد

رباعی شماره 64 : آهو بره را که شیر در پی باشد

رباعی شماره 65 : ما را به چه روی از تو صبوری باشد

رباعی شماره 66 : مشنو که مرا از تو صبوری باشد

رباعی شماره 67 : هر دولت و مکنت که قضا می‌بخشد

رباعی شماره 68 : آن خال حسن که دیدمی خالی شد

رباعی شماره 69 : دانی که چرا بر دهنم راز آمد

رباعی شماره 70 : روزی نظرش بر من درویش آمد

رباعی شماره 71 : گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد

رباعی شماره 72 : وقت گل و روز شادمانی آمد

رباعی شماره 73 : در چشم من آمد آن سهی سرو بلند

رباعی شماره 74 : در خرقه ی توبه آمدم روزی چند

رباعی شماره 75 : گویند مرو در پی آن سرو بلند

رباعی شماره 76 : کس با تو عدو محاربت نتواند

رباعی شماره 77 : بس چون تو ملک زمانه بر تخت نشاند

رباعی شماره 78 : نه هر که ستم بر دگری بتواند

رباعی شماره 79 : مردان همه عمر پاره بردوخته‌اند

رباعی شماره 80 : عنقا بشد و فرّ هماییش بماند

رباعی شماره 81 : آنان که پریروی و شکرگفتارند

رباعی شماره 82 : آن کودک لشکری که لشکر شکند

رباعی شماره 83 : نه هر که طراز جامه بر دوش کند

رباعی شماره 84 : کس عیب نظر باختن ما نکند

رباعی شماره 85 : فرزانه رضای نفس رعنا نکند

رباعی شماره 86 : مجنون اگر احتمال لیلی نکند

رباعی شماره 87 : آن درد ندارم که طبیبان دانند

رباعی شماره 88 : مردان نه بهشت و رنگ و بو می‌خواهند

رباعی شماره 89 : هر چند که عیبم از قفا می‌گویند

رباعی شماره 90 : با دوست به گرمابه درم خلوت بود

رباعی شماره 91 : آن گل که هنوز نو به دست آمده بود

رباعی شماره 92 : افسوس بر آن دل که سماعش نربود

رباعی شماره 93 : با گل به مثل چو خار می‌باید بود

رباعی شماره 94 : جایی که درخت عیش پربار بود

رباعی شماره 95 : من دوش قضا یار و قدر پشتم بود

رباعی شماره 96 : دادِ طرب از عمر بده تا برود

رباعی شماره 97 : دریاب کز این جهان گذر خواهد بود

رباعی شماره 98 : سودای تو از سرم به در می‌نرود

رباعی شماره 99 : من گر سگکی زان تو باشم چه شود

رباعی شماره 100 : چون صورت خویشتن در آیینه بدید

رباعی شماره 101 : هرکس به نصیب خویش خواهند رسید

رباعی شماره 102 : من چاکر آنم که دلی برباید

رباعی شماره 103 : گر تیر جفای دشمنان می‌آید

رباعی شماره 104 : این ریش تو سخت زود برمی‌آید

رباعی شماره 105 : امشب نه بیاض روز برمی‌آید

ر : 

رباعی شماره 106 : درویش که حلقه ی دری زد یک بار

رباعی شماره 107 : هرچند که هست عالم از خوبان پر

رباعی شماره 108 : گر آدمی ای باده ی گلرنگ بخور

رباعی شماره 109 : چون خیل تو صد باشد و خصم تو هزار

رباعی شماره 110 : بستانِ رخ تو گلستان آرد بار

رباعی شماره 111 : از هرچه کنی مرهم ریش اولی تر

رباعی شماره 112 : از دست مده طریق احسان پدر

ز :

رباعی شماره 113 : ای دست جفای تو چو زلف تو دراز

رباعی شماره 114 : تا سر نکنم در سرت ای مایه ی ناز

رباعی شماره 115 : نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز

رباعی شماره 116 : ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

رباعی شماره 117 : یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

س : 

رباعی شماره 118 : رویی که نخواستم که بیند همه کس

رباعی شماره 119 : گر بیخبران و عیبگویان از پس

رباعی شماره 120 : چون زهره ی شیران بدرد ناله ی کوس

ش : 

رباعی شماره 121 : مُنعم که به عیش می‌رود روز و شبش

رباعی شماره 122 : نونی ست کشیده عارض موزونش

رباعی شماره 123 : گویند مرا صواب رایان به هوش

رباعی شماره 124 : سودی نکند فراخنای بر و دوش

رباعی شماره 125 : همسایه که میل طبع بینی سویش

رباعی شماره 126 : ای صاحب مال فضل کن بر درویش

رباعی شماره 127 : یا همچو همای بر من افکن پر خویش

رباعی شماره 128 : بوی بغلت می‌رود از پارس به کیش

گ : 

رباعی شماره 129 : ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

ل : 

رباعی شماره 130 : گر دست دهد دولت ایام وصال

م : 

رباعی شماره 131 : خود را به مقام شیر می‌دانستم

رباعی شماره 132 : تا دل ز مراعات جهان برکندم

رباعی شماره 133 : خورشید رخا من به کمند تو درم

رباعی شماره 134 : هر سروقدی که بگذرد در نظرم

رباعی شماره 135 : شبهای دراز بیشتر بیدارم

رباعی شماره 136 : از جمله ی بندگان منش بنده ترم

رباعی شماره 137 : خیزم که نماند بیش از این تدبیرم

رباعی شماره 138 : گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

رباعی شماره 139 : آن دوست که دیدنش بیاراید چشم

رباعی شماره 140 : آن رفته که بود دل بدو مشغولم

رباعی شماره 141 : میندیش که سست عهد و بدپیمانم

رباعی شماره 142 : من بنده ی بالای تو شمشاد تنم

رباعی شماره 143 : هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

رباعی شماره 144 : آرام دل خویش نجویم چه کنم

رباعی شماره 145 : گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

رباعی شماره 146 : من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

رباعی شماره 147 : من بی تو نیامدم که صحرا بینم

رباعی شماره 148 : خیزم قد و بالای چو حورش بینم

رباعی شماره 149 : می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم

رباعی شماره 150 : چون می‌کشد آن طیره ی خورشید و مهم

رباعی شماره 151 : من با دگری دست به پیمان ندهم

رباعی شماره 152 : چون ما و شما مقارب یکدگریم

رباعی شماره 153 : تنها ز همه خلق و نهان می‌گریم

رباعی شماره 154 : ما حاصل عمری به دمی بفروشیم

رباعی شماره 155 : بگذشت بر آب چشم همچون جویم

ن : 

رباعی شماره 156 : بشنو به ارادت سخن پیر کهن

رباعی شماره 157 : یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

رباعی شماره 158 : یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

رباعی شماره 159 : امروز که دستگاه داری و توان

رباعی شماره 160 : با زنده‌دلان نشین و صادق نفسان

رباعی شماره 161 : من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

رباعی شماره 162 : مه را ز فلک به طرف بام آوردن

رباعی شماره 163 : در دیده به جای سرمه سوزن دیدن

رباعی شماره 164 : ای دوست گرفته بر سر ما دشمن

رباعی شماره 165 : ای دست تو آتش زده در خرمن من

رباعی شماره 166 : آن لطف که در شمایل اوست ببین

و : 

رباعی شماره 167 : چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

رباعی شماره 168 : یک روز به اتفاق صحرا من و تو

ه : 

رباعی شماره 169 : ما را نه ترنج از تو مراد است نه به

رباعی شماره 170 : نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه

رباعی شماره 171 : ای کاش نکردمی نگاه از دیده

رباعی شماره 172 : ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده

رباعی شماره 173 : ای مطرب از آن حریف پیغامی ده

رباعی شماره 174 : ای راهروان را گذر از کوی تو نه

ی : 

رباعی شماره 175 : هرگز بود آدمی بدین زیبایی

رباعی شماره 176 : گر کان فضائلی وگر دریایی

رباعی شماره 177 : گیرم که به فتوای خردمندی و رای

رباعی شماره 178 : روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای

رباعی شماره 179 : ای یار کجایی که در آغوش نه‌ای

رباعی شماره 180 : کی دانستم که بی خطا برگردی

رباعی شماره 181 : ای کاش که مردم آن صنم دیدندی

رباعی شماره 182 : گر سنگ همه لعلِ بدخشان بودی

رباعی شماره 183 : گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

رباعی شماره 184 : هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

رباعی شماره 185 : فردا که به نامه ی سیه درنگری

رباعی شماره 186 : گویند که دوش شحنگان تتری

رباعی شماره 187 : آیین برادری و شرط یاری

رباعی شماره 188 : تا کی به جمال و مال دنیا نازی

رباعی شماره 189 : ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

رباعی شماره 190 : ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

رباعی شماره 191 : ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

رباعی شماره 192 : کردیم بسی جام لبالب خالی

رباعی شماره 193 : در وهم نیاید که چه شیرین دهنی

رباعی شماره 194 : گر کام دل از زمانه تصویر کنی

رباعی شماره 195 : ای غایب چشم و حاضر دل چونی

رباعی شماره 196 : ای مایه ی درمان نفسی ننشینی

رباعی شماره 197 : گر دشمن من به دوستی بگزینی

رباعی شماره 198 : در مرد چو بد نگه کنی زن بینی

رباعی شماره 199 : گر دولت و بخت باشد و روزبهی

رباعی شماره 200 : تا دل به غرور نفس شیطان ندهی

پایان اشعار این بخش

.....
  • امین پیرانی
  • هیچ
  • 102 views
  • ۲۲ آذر ۹۷
اگر مطلب را می پسندید لطفا آنرا به اشتراک بگذارید.

دیدگاهی بنویسید

*

0