بستانِ رخ تو گلستان آرد بار

سعدی-رباعی شماره 110
بستانِ رخ تو گلستان آرد بار
وصل تو حیات جاودان آرد بار
بر خاک فکن قطرهای از آب دو لعل
تا بوم و بر زمانه جان آرد بار
معنی بیتهای شعر
بستانِ رخ تو گلستان آرد بار / وصل تو حیات جاودان آرد بار
باغِ چهرهٔ تو به گلستانی پربار تبدیل میشود و وصال تو زندگی جاودانه به ارمغان میآورد.
بر خاک فکن قطرهای از آب دو لعل / تا بوم و بر زمانه جان آرد بار
قطرهای از آبِ دو لب سرخ و گوهروار خود بر خاک بریز تا جهان و سرزمین زمانه جان و زندگی دوباره پیدا کند.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی، زیبایی معشوق را همچون گلستانی بارآور و سرشار از طراوت میبیند. وصال او مایه زندگی جاودانه است و به انسان جان و امیدی تازه میبخشد. شاعر با تصویری اغراقآمیز از لبان سرخ معشوق میخواهد قطرهای از آب حیاتبخش آن بر خاک فروچکد تا جهان دوباره سرسبز و زنده شود. در مجموع، شعر بیانگر شیفتگی عمیق عاشق و قدرت جانبخش عشق و زیبایی است.



