میآیی و لطف و کرمت میبینم

سعدی-رباعی شماره 149
میآیی و لطف و کرمت میبینم
آسایش جان در قدمت میبینم
وآن وقت که غایبی همت میبینم
هر جا که نگه میکنمت میبینم
معنی بیتهای شعر
میآیی و لطف و کرمت میبینم / آسایش جان در قدمت میبینم
وقتی میآیی، لطف و بزرگواریات را میبینم و در گامها و حضورت آرامش جانم را مییابم.
وآن وقت که غایبی همت میبینم / هر جا که نگه میکنمت میبینم
حتی وقتی از من دور و غایبی، یاری و همتت را احساس میکنم و هر جا نگاه میکنم، نشانی از تو میبینم.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی از حضور دلنشین معشوق و لطف و کرم او سخن میگوید و دیدارش را مایه آرامش جان میداند. حتی در زمان دوری و غیبت نیز یاد و همت محبوب در ذهن و دل شاعر زنده است. چنانکه معشوق در هر سو و هر منظرهای به چشم او میآید و حضورش را احساس میکند. این شعر بیانگر عشق عمیقی است که مرز میان حضور و غیاب را از میان برده و محبوب را همواره در برابر دیدگان عاشق نگه میدارد.



