من دوش قضا یار و قدر پشتم بود

سعدی-رباعی شماره 95
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینش
بیدار چو گشتم سرِ انگشتم بود
معنی بیتهای شعر
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود / نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیشب بخت و سرنوشت با من همراه بودند و گویی نارنجِ چانهٔ تو در دست من بود.
دیدم که همی گزم لب شیرینش / بیدار چو گشتم سرِ انگشتم بود
در خواب دیدم که لب شیرین یار را گاز میگیرم؛ اما وقتی بیدار شدم، دیدم که انگشت خودم را گاز گرفتهام.
پیام و مفهوم اصلی
این رباعی بیانگر شیرینی و کوتاهی رؤیای وصال است؛ شاعر در خواب خود را کامیاب و معشوق را در آغوش خویش میبیند و از بوسیدن لب شیرین او لذت میبرد، اما با بیدار شدن درمییابد که همه آن خوشی خیال بوده و تنها انگشت خویش را گاز گرفته است. پیام اصلی شعر، ناپایداری و فریبندگی آرزوها و فاصله میان عالم خیال و واقعیت است.
«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»



