سعدی-رباعی شماره 95
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینش
بیدار چو گشتم سرِ انگشتم بود
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط
اشتراک در
وارد شدن
0 نظرات
قدیمیترین