امشب نه بیاض روز برمیآید

سعدی-رباعی شماره 105
امشب نه بیاض روز برمیآید
نه ناله ی مرغان سحر میآید
بیدار همه شب و نظر بر سر کوه
تا صبح کی از سنگ به در میآید
معنی بیتهای شعر
امشب نه بیاض روز برمیآید / نه ناله ی مرغان سحر میآید
امشب سپیده و روشنایی روز پدیدار نمیشود و آواز پرندگان سحر نیز به گوش نمیرسد.
بیدار همه شب و نظر بر سر کوه / تا صبح کی از سنگ به در میآید
تمام شب بیدارم و چشم به قلهٔ کوه دوختهام تا ببینم صبح چه زمانی از دل سنگ طلوع میکند.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی، شبی تاریک و طولانی را تصویر میکند که در آن نه نشانی از سپیدهدم دیده میشود و نه آواز مرغان سحر به گوش میرسد. بیداری و چشم دوختن به کوه، بیانگر انتظار شدید و بیقراری انسان برای فرارسیدن صبح و رهایی از تاریکی است. تعبیر «صبح از سنگ به در آمدن» تصویری خیالانگیز از دشواری و دیررس بودن گشایش است. در مجموع، شعر بازتابی از اندوه، امید و پایداری انسان در برابر شبهای دشوار زندگی است.



