خیزم قد و بالای چو حورش بینم

سعدی-رباعی شماره 148
خیزم قد و بالای چو حورش بینم
وآن طلعت آفتاب نورش بینم
گر ره ندهندم که به نزدیک شوم
آخر نزنندم که ز دورش بینم
معنی بیتهای شعر
خیزم قد و بالای چو حورش بینم / وآن طلعت آفتاب نورش بینم
برمیخیزم تا قامت و بالای او را که مانند حوری است ببینم و چهرهٔ درخشانش را که همچون آفتاب نورانی است تماشا کنم.
گر ره ندهندم که به نزدیک شوم / آخر نزنندم که ز دورش بینم
اگر اجازه ندهند که به او نزدیک شوم، دستکم مرا نمیزنند که از دور او را ببینم.
تفسیر کلی
شاعر از شوق دیدار محبوبی سخن میگوید که قامت و چهرهاش را همچون حور و آفتاب، زیبا و نورانی میبیند. او چنان شیفته و دلباخته است که حتی اگر اجازه نزدیک شدن به معشوق را نداشته باشد، از دیدن او از دور نیز خشنود میشود. این رباعی شدت عشق و قناعت عاشق به کمترین بهره از حضور محبوب را نشان میدهد. در ورای توصیف زیبایی ظاهری، ارادت عمیق و فروتنی عاشقانه شاعر نیز آشکار است.



