ورود / عضویت



دادِ طرب از عمر بده تا برود همراه با معنی و تفسیر

دادِ طرب از عمر بده تا برود — (همراه با معنی و تفسیر)

دادِ طرب از عمر بده تا برود



سعدی-رباعی شماره 96

 

دادِ طرب از عمر بده تا برود

تا ماه برآید و ثریا برود

ور خواب گران شود بخسبیم به صبح

چندان که نماز خاست از ما برود

 

معنی بیت‌های شعر

دادِ طرب از عمر بده تا برود / تا ماه برآید و ثریا برود

از عمرم بهره‌ای از شادی و نشاط نصیب کن تا این فرصت از دست نرود؛ تا زمانی که ماه طلوع کند و ستارهٔ پروین پدیدار شود.

ور خواب گران شود بخسبیم به صبح / چندان که نماز خاست از ما برود

و اگر خواب سنگین شد، تا صبح بخوابیم؛ آن‌قدر که وقت نماز بگذرد و نماز صبح از دستمان برود.

پیام و مفهوم اصلی

پیام اصلی این رباعی، غنیمت شمردن فرصت کوتاه زندگی و بهره‌بردن از شادی و طرب پیش از آن است که عمر و زمان از دست برود؛ سعدی با لحنی رندانه و طنزآمیز انسان را به خوش‌باشی و استفاده از لحظه‌های اکنون فرامی‌خواند و بی‌خبری و آسودگی از قید اندوه و نگرانی را، حتی تا مرز خواب‌ماندن و از دست دادن هنگام نماز، به تصویر می‌کشد.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤