دادِ طرب از عمر بده تا برود

سعدی-رباعی شماره 96
دادِ طرب از عمر بده تا برود
تا ماه برآید و ثریا برود
ور خواب گران شود بخسبیم به صبح
چندان که نماز خاست از ما برود
معنی بیتهای شعر
دادِ طرب از عمر بده تا برود / تا ماه برآید و ثریا برود
از عمرم بهرهای از شادی و نشاط نصیب کن تا این فرصت از دست نرود؛ تا زمانی که ماه طلوع کند و ستارهٔ پروین پدیدار شود.
ور خواب گران شود بخسبیم به صبح / چندان که نماز خاست از ما برود
و اگر خواب سنگین شد، تا صبح بخوابیم؛ آنقدر که وقت نماز بگذرد و نماز صبح از دستمان برود.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی این رباعی، غنیمت شمردن فرصت کوتاه زندگی و بهرهبردن از شادی و طرب پیش از آن است که عمر و زمان از دست برود؛ سعدی با لحنی رندانه و طنزآمیز انسان را به خوشباشی و استفاده از لحظههای اکنون فرامیخواند و بیخبری و آسودگی از قید اندوه و نگرانی را، حتی تا مرز خوابماندن و از دست دادن هنگام نماز، به تصویر میکشد.



