آن دوست که دیدنش بیاراید چشم

سعدی-رباعی شماره 139
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
بیدیدنش از گریه نیاساید چشم
ما را ز برای دیدنش باید چشم
ور دوست نبینی به چه کار آید چشم
معنی بیتهای شعر
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم / بیدیدنش از گریه نیاساید چشم
آن دوستی که دیدنش چشم را زیبا و روشن میکند، و اگر او را نبینم، چشمم از گریه آرام نمیگیرد.
ما را ز برای دیدنش باید چشم / ور دوست نبینی به چه کار آید چشم
چشم ما فقط برای دیدن آن دوست ارزش و فایده دارد؛ و اگر دوست را نبینیم، چشم به چه کار میآید؟
تفسیر کلی
این رباعی ارزش و جایگاه دیدار دوست را از نگاه عاشقانه و عاطفی بیان میکند. شاعر میگوید دیدن دوست موجب روشنی و زیبایی چشم است، اما دوری از او چشم را به گریه و بیقراری میاندازد. در این میان، چشم تنها برای دیدن یار معنا و کارکرد حقیقی مییابد و بدون او بیفایده و بیهدف است. شعر نشاندهنده شدت دلبستگی عاشق و وابستگی تمام وجود او به حضور محبوب است.



