ورود / عضویت



من دوش قضا یار و قدر پشتم بود همراه با معنی و تفسیر

من دوش قضا یار و قدر پشتم بود — (همراه با معنی و تفسیر)

من دوش قضا یار و قدر پشتم بود



سعدی-رباعی شماره 95

 

من دوش قضا یار و قدر پشتم بود

نارنج زنخدان تو در مشتم بود

دیدم که همی گزم لب شیرینش

بیدار چو گشتم سرِ انگشتم بود

 

معنی بیت‌های شعر

من دوش قضا یار و قدر پشتم بود / نارنج زنخدان تو در مشتم بود

دیشب بخت و سرنوشت با من همراه بودند و گویی نارنجِ چانهٔ تو در دست من بود.

دیدم که همی گزم لب شیرینش / بیدار چو گشتم سرِ انگشتم بود

در خواب دیدم که لب شیرین یار را گاز می‌گیرم؛ اما وقتی بیدار شدم، دیدم که انگشت خودم را گاز گرفته‌ام.

پیام و مفهوم اصلی

این رباعی بیانگر شیرینی و کوتاهی رؤیای وصال است؛ شاعر در خواب خود را کامیاب و معشوق را در آغوش خویش می‌بیند و از بوسیدن لب شیرین او لذت می‌برد، اما با بیدار شدن درمی‌یابد که همه آن خوشی خیال بوده و تنها انگشت خویش را گاز گرفته است. پیام اصلی شعر، ناپایداری و فریبندگی آرزوها و فاصله میان عالم خیال و واقعیت است.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤