ورود / عضویت



مه را ز فلک به طرف بام آوردن همراه با معنی و تفسیر

مه را ز فلک به طرف بام آوردن — (همراه با معنی و تفسیر)

مه را ز فلک به طرف بام آوردن



سعدی-رباعی شماره 162

 

مه را ز فلک به طرف بام آوردن

وز روم کلیسیا به شام آوردن

در وقت سحر نماز شام آوردن

بتوان نتوان تو را به دام آوردن

 

معنی بیت‌های شعر

مه را ز فلک به طرف بام آوردن / وز روم کلیسیا به شام آوردن

ماه را از آسمان به سوی بام آوردن و از سرزمین روم، کلیسا را به شام آوردن.

در وقت سحر نماز شام آوردن / بتوان نتوان تو را به دام آوردن

در هنگام سحر، نماز شام را به‌جا آوردن؛ اما تو را، چه بتوان و چه نتوان، به دام انداختن.

تفسیر کلی

سعدی در این رباعی با تصویرهایی شگفت و اغراق‌آمیز، از کارهایی سخن می‌گوید که فراتر از توان انسان‌اند؛ مانند آوردن ماه از آسمان و انتقال کلیسایی از روم به شام. آوردن نماز شام در هنگام سحر نیز نمونه‌ای از درهم‌آمیختن زمان‌ها و برهم‌زدن نظم طبیعی جهان است. بااین‌حال، شاعر تأکید می‌کند که حتی انجام چنین امور ناممکنی در برابر گرفتار کردن و به دام آوردن مخاطب آسان‌تر است. مضمون اصلی رباعی، ناتوانی عاشق در مهار عشق و قدرت شگرف معشوق بر دل و اراده اوست.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤