من خاک درش به دیده خواهم رُفتن

سعدی-رباعی شماره 161
من خاک درش به دیده خواهم رُفتن
ای خصم بگوی هرچه خواهی گفتن
چون پای مگس که در عسل سخت شود
چندان که برانی نتواند رفتن
معنی بیتهای شعر
من خاک درش به دیده خواهم رُفتن / ای خصم بگوی هرچه خواهی گفتن
من با کمال فروتنی و ارادت، خاک آستان او را با چشم خواهم رُفت؛ ای دشمن، هرچه میخواهی بگو و سرزنش کن.
چون پای مگس که در عسل سخت شود / چندان که برانی نتواند رفتن
همانگونه که پای مگس در عسل گیر میکند و هرچه او را برانند نمیتواند رها شود، من نیز چنان گرفتار و دلبستهام که از او جداشدنی نیستم.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی ارادت عمیق خود را به محبوب نشان میدهد و افتخار خویش را در خدمت و خاکروبی آستان او میداند. او در برابر سرزنش و سخنان دشمنان بیاعتناست و تأکید میکند که بدگویی آنان نمیتواند عشق و وفاداریاش را دگرگون سازد. تشبیه پای مگس در عسل، وابستگی شدید عاشق به محبوب را بهخوبی تصویر میکند؛ چنانکه هرچه او را برانند، توان دلکندن و دور شدن ندارد. در مجموع، شعر بیانگر پایداری در عشق، بیاعتنایی به ملامت دیگران و ناتوانی عاشق از رهایی از دام محبت است.



