گر بیخبران و عیبگویان از پس

سعدی-رباعی شماره 119
گر بیخبران و عیبگویان از پس
منسوب کنندم به هوا و به هوس
آخر نه گناهی ست که من کردم و بس
منظور ملیح دوست دارد همه کس
معنی بیتهای شعر
گر بیخبران و عیبگویان از پس / منسوب کنندم به هوا و به هوس
اگر ناآگاهان و عیبجویان مرا به پیروی از خواهشهای نفسانی و هوسرانی نسبت دهند، اهمیتی ندارد.
آخر نه گناهی ست که من کردم و بس / منظور ملیح دوست دارد همه کس
زیرا این کار تنها گناه من نیست؛ هر کسی معشوق زیبا و دلربا را دوست دارد.
تفسیر کلی
شاعر در برابر سرزنش ناآگاهان و عیبجویانی که عشق او را ناشی از هوس میدانند، از احساس خود دفاع میکند. او عشق خویش را گناهی بزرگ یا شایسته نکوهش نمیبیند، بلکه آن را امری طبیعی و انسانی میداند. در مصراع پایانی، زیبایی و دلربایی محبوب را چنان فراگیر توصیف میکند که هرکس او را ببیند، شیفتهاش میشود. این رباعی بیانگر بیاعتنایی عاشق به داوری مردم و تأکید بر حقانیت عشق است.



