رویی که نخواستم که بیند همه کس

سعدی-رباعی شماره 118
رویی که نخواستم که بیند همه کس
الّا شب و روز پیش من باشد و بس
پیوست به دیگران و از من ببرید
یارب تو به فریاد من مسکین رس
معنی بیتهای شعر
رویی که نخواستم که بیند همه کس / الّا شب و روز پیش من باشد و بس
چهرهای را میخواهم که جز من، هیچکس آن را نبیند و آن یار شب و روز تنها در کنار من باشد.
پیوست به دیگران و از من ببرید / یارب تو به فریاد من مسکین رس
یارم به دیگران پیوسته و از من دور و جدا شده است؛ خدایا، به داد من بینوا برس.
تفسیر کلی
شاعر از محبوبی سخن میگوید که چهرهاش را برای خود و دور از نگاه دیگران میخواست، اما معشوق به دیگران پیوسته و از او دور شده است. این جدایی، حسرت و رنج عمیقی در دل عاشق پدید آورده و نشان میدهد که عشق او با انحصارطلبی و دلبستگی شدید همراه است. شاعر در برابر بیوفایی و ناتوانی خویش، دست به دعا برمیدارد و از خداوند یاری میطلبد. فضای رباعی آمیزهای از عشق، ناکامی، تنهایی و پناه بردن به نیروی الهی است.



