در خرقه ی توبه آمدم روزی چند

سعدی-رباعی شماره 74
در خرقه ی توبه آمدم روزی چند
چشمم به دهان واعظ و گوش به پند
ناگاه بدیدم آن سهی سرو بلند
وز یاد برفتم سخن دانشمند
معنی بیتهای شعر
در خرقه ی توبه آمدم روزی چند / چشمم به دهان واعظ و گوش به پند
چند روزی با لباس و حالِ توبه به مجلس آمدم و چشم به دهان واعظ دوختم و گوش به پندهای او سپردم.
ناگاه بدیدم آن سهی سرو بلند / وز یاد برفتم سخن دانشمند
ناگهان آن قامت بلند و دلربا را دیدم و از آن پس سخنان دانشمند و موعظههای او را از یاد بردم.
پیام و مفهوم اصلی
پیام اصلی رباعی، بیان ناتوانی انسان در برابر جاذبهٔ عشق و زیبایی است؛ گوینده که با توبه و گوش سپردن به پندهای واعظ در پی پرهیزگاری بود، با دیدن یار زیبارو همهٔ سخنان عالمانه و اندرزها را از یاد میبرد. شعر با طنزی لطیف نشان میدهد که شور عشق و کشش دل گاه بر زهد ظاهری و استدلال عقلانی غلبه میکند.
«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»



