ورود-ثبت نام

غزلیات وحشی بافقی

در این بخش، غزلیات وحشی بافقی نوشته شده است.

فهرست اشعار به ترتیب حروف الفبای حرف آحر قافیه یا ردیف است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

الف : 

غزل شماره 1 : آه ، تاکی ز سفر باز نیایی؟ بازآ

غزل شماره 2 : کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را

غزل شماره 3 : راندی ز نظر، چشمِ بلا دیدهٔ ما را

غزل شماره 4 : چند به دل فرو خورم این تَفِ سینه تاب را؟

غزل شماره 5 : تازه شد آوازهٔ خوبی، گلستانِ ترا

غزل شماره 6 : من آن مرغم که افکندم به دامِ صد بلا خود را

غزل شماره 7 : طیّ زمان کن ای فلک  مژدهٔ وصلِ یار را

غزل شماره 8 : خیز و به ناز جلوه ده قامتِ دلنواز را

غزل شماره 9 : نرخ بالا کن متاعِ غمزهٔ غمّاز را

غزل شماره 10 : نَبْوَد طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را

غزل شماره 11 : بار فراق بستم و جز پای خویش را

غزل شماره 12 : عزّت مبر در کار دل این لطف بیش از پیش را

غزل شماره 13 : منعِ مهرِ غیر نتوان کرد یار خویش را

غزل شماره 14 : چیست قصدِ خونِ من آن تُرکِ کافر کیش را؟

غزل شماره 15 : هست امید قوّتی بخت ضعیفْ حال را

غزل شماره 16 : بر سر نکشت در تب غم هیچ کس مرا

غزل شماره 17 : بر قولِ مدّعی مکش ای فتنه‌ گر مرا

غزل شماره 18 : ننموده استخوان ز تنِ ناتوان مرا

غزل شماره 19 : خانه پر بود از متاعِ صبر این دیوانه را

غزل شماره 20 : ساکن گُلخَن شدم تا صاف کردم سینه را

غزل شماره 21 : کس نزد هرگز درِ غمخانهٔ اهلِ وفا

غزل شماره 22 : صد حیف از محبت بیش از قیاس ما

غزل شماره 23 : بسیار گام پیش منه در هلاکِ ما

غزل شماره 24 : از کاه کهربا بگریزد به بخت ما

غزل شماره 25 : ای سرخ گشته از تو به خون رویِ زردِ ما

غزل شماره 26 : دلم را بود از آن پیمان گسل امیّدِ یاری ها

ب : 

غزل شماره 27 : پاک ساز از غیر دل وز خود تهی شو چون حباب

غزل شماره 28 : قصّهٔ می خوردنِ شب ها و گشتِ ماهتاب

غزل شماره 29 : شد یار به اغیارِ دل آزار مصاحب

غزل شماره 30 : گهی از مهر یاد عاشق شیدا کند یا رب

غزل شماره 31 : مژدهٔ وصل توام ساخته بیتاب امشب

غزل شماره 32 : ز شب های دگر دارم تب غم بیشتر امشب

ت : 

غزل شماره 33 : کسی خود جان نَبُرد از شیوهٔ چشم فسون سازت

غزل شماره 34 : این زمان یارب مهِ محمل نشین من کجاست

غزل شماره 35 : یاد او کردم، ز جان صد آه درد آلود خاست

غزل شماره 36 : لطفِ پنهانیِ او در حقِ من بسیار است

غزل شماره 37 : در رهِ پر خطرِ عشقِ بتان بیمِ سر است

غزل شماره 38 : بازم از نو خم ابروی کسی در نظر است

غزل شماره 39 : تا مقصدِ عشّاق رهی دور و دراز است

غزل شماره 40 : خوش است بزم ولی پر ز خائن راز است

غزل شماره 41 : عتاب اگرچه همان در مقام خونریز است

غزل شماره 42 : طَراز سبزه بر گلشن عذار خوش است

غزل شماره 43 : خوار می‌کن، زار می‌کش، منّتت بر جان ماست

غزل شماره 44 : امروز ناز عذر جفاهای رفته خواست

غزل شماره 45 : یارِ ما بی رحم یاری بوده است

غزل شماره 46 : ابر است و اعتدال هوای خزانی است

غزل شماره 47 : در دل همان محبّت پیشینه باقی است

غزل شماره 48 : تُرک من تیغ به کف ، بر زده دامن برخاست

غزل شماره 49 : به جور ترکِ محبّت خلافِ عادتِ ماست

غزل شماره 50 : گِرد آن خانه بگردم که در او خلوتِ توست

غزل شماره 51 : بهر دلم که درد کش و داغدارِ توست

غزل شماره 52 : وداعِ جان و تنم استماعِ رفتن توست

غزل شماره 53 : بگذشت دور یوسف و دوران حسنِ توست

غزل شماره 54 : ابروی تو جنبید و خدنگی ز کمان جَست

غزل شماره 55 : بگذران دانسته از ما، گر ادایی سرزده است

غزل شماره 56 : از نظر افتادهٔ یاریم مدّت ها شده است

غزل شماره 57 : هنوز عاشقی ‌و دلربایی­ای نشده است

غزل شماره 58 : بازم زبان شکر به جنبش درآمدست

غزل شماره 59 : خوش صید غافلی به سر تیر آمدست

غزل شماره 60 : ناتوان موری به پابوس سلیمان آمدست

غزل شماره 61 : از تو همین تواضع عامی مرا بس است

غزل شماره 62 : آنکه بی ما دید بزم عیش و در عشرت نشست

غزل شماره 63 : خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست

غزل شماره 64 : آن کس که مرا از نظر انداخته اینست

غزل شماره 65 : ای مدّعی از طعنِ تو ما را چه ملالست

غزل شماره 66 : مشورت با غمزه چشمت را پی تسخیرِ کیست؟

غزل شماره 67 : یارب مه مسافر من همزبان کیست ؟

غزل شماره 68 : بسته بر فتراک و می‌پرسد که صیّادِ تو کیست؟

غزل شماره 69 : ای دیده ، دشتبان نگاهت به راه کیست؟

غزل شماره 70 : تا قسمتم ز میکدهٔ آرزویِ کیست؟

غزل شماره 71 : مریض عشق اگر صد بوَد علاج یکیست

غزل شماره 72 : ای همنفسان! بودن و آسودن ما چیست؟

غزل شماره 73 : همرهی با غیر و از من احتراز از بهرِ چیست؟

غزل شماره 74 : کو چنان یاری که داند قدر اهلِ درد چیست؟

غزل شماره 75 : قدرِ اهلِ درد، صاحبْ درد می‌داند که چیست

غزل شماره 76 : باز این عتاب و شیوۀ عاشق گداز چیست؟

غزل شماره 77 : زهر در چشم و چین بر ابرو چیست؟

غزل شماره 78 : خنده‌ات برما و بر داغِ دل درمانده چیست؟

غزل شماره 79 : مست آمدی که موجب چندین ملال چیست؟

غزل شماره 80 : وصلم میسّر است ولی بر مراد نیست

غزل شماره 81 : سوزِ تبِ فراقِ تو درمان پذیر نیست

غزل شماره 82 : کس به بزمِ دلبران از دور گردان پیش نیست

غزل شماره 83 : دلتنگم و با هیچکسم میلِ سخن نیست

غزل شماره 84 : وقت بُرقَع ز رخ کشیدن نیست

غزل شماره 85 : جز غیر، کسی همرهِ آن عربده جو نیست

غزل شماره 86 : یک التفات ز فرماندهانِ نازم نیست

غزل شماره 87 : چه لطف ها که در این شیوۀ نهانی نیست

غزل شماره 88 : طایر بستان پرستم لیکنم پر باز نیست

غزل شماره 89 : تا به آخر نفسم ترکِ تو در خاطر نیست

غزل شماره 90 : عاشقِ یکرنگ را یار وفادار هست

غزل شماره 91 : پر گشت دل از راز نهانی که مرا هست

غزل شماره 92 : می‌نماید چند روزی شد که آزاریت هست

غزل شماره 93 : بر دری ز آمد شد بسیار آزاریم هست

غزل شماره 94 : قرعۀ دولت زدم، یاری و اقبال هست

غزل شماره 95 : می‌توانم بود بی تو، تابِ تنهاییم هست

غزل شماره 96 : شکفتگیش چو هر روز نیست حالی هست

غزل شماره 97 : تو جفا کن که از اینسوی وفاداری هست

غزل شماره 98 : اسیر جلوهٔ هر حسن عشقبازی هست

غزل شماره 99 : از عرضِ نیازم چه بلا بی‌خبرش داشت

غزل شماره 100 : از پیِ بهبودِ دردِ ما دوا سودی نداشت

غزل شماره 101 : رسیدِ و آن خم ابرو بلند کرد و گذشت

غزل شماره 102 : ز پیش دیده تا جانانِ من رفت

غزل شماره 103 : به طَوْفِ کعبه من خاکسار خواهم رفت

غزل شماره 104 : گرم آمد و بر آتشِ شوقم نشاند و رفت

غزل شماره 105 : ناز برگیرد کمان در وقت ترکش بستنت

غزل شماره 106 : گرد سرِ تو گردم و آن رخش راندنت

غزل شماره 107 : تو منکری ولیک، به من مهربانیت

غزل شماره 108 : نوید آشنایی می‌دهد چشم سخنگویت

د : 

غزل شماره 109 : هرگزم یارب از آن دیدار مهجوری مباد

غزل شماره 110 : هجران رفیقِ بختِ زبون کسی مباد

غزل شماره 111 : تا ابد دولت نواب ولی سلطان باد

غزل شماره 112 : خوش نیست هر زمان زدن از جور یار داد

غزل شماره 113 : عیاذاً بالله از روزی که عشقم در جنون آرد

غزل شماره 114 : باده کو تا خرد این دعوی بیجا ببرد

غزل شماره 115 : غمزهٔ او حَشَر فتنه به هر جا ببرد

غزل شماره 116 : شامِ هجرانِ تو تشریف به هر جا ببرد

غزل شماره 117 : خواهم آن عشق که هستی ز سرِ ما ببرد

غزل شماره 118 : دلم امروز از آن لب هر زمان شُکری دگر دارد

غزل شماره 119 : به زیر لب حدیث تلخ کان بیدادگر دارد

غزل شماره 120 : به تنگ آمد دلم، یک خنجر کاری طمع دارد

غزل شماره 121 : چشم او قصدِ عقل و دین دارد

غزل شماره 122 : جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد

غزل شماره 123 : کار خوبی نه بگفتِ دگران باید کرد

غزل شماره 124 : خوش آن نیاز که رفعِ حیا تواند کرد

غزل شماره 125 : کی دیدمش که قصدِ دلِ زارِ من نکرد

غزل شماره 126 : چه گویمت که چه با جانم اشتیاق نکرد

غزل شماره 127 : دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد

غزل شماره 128 : تابِ رخ او مِهرِ جهانتاب ندارد

غزل شماره 129 : هر چند ناز کردی، نیازم زیاده شد

غزل شماره 130 : هلاکم ساز گر بر خاطرت باری ز من باشد

غزل شماره 131 : مهرم ز حرمان شد فزون، شوقی ز حسرت کم نشد

غزل شماره 132 : ملول از زهدِ خویشم ساکنِ میخانه خواهم شد

غزل شماره 133 : اینست کزو رخنه به کاشانهٔ من شد

غزل شماره 134 : خوش آن کو غنچه سان با گلعذاری همنشین باشد

غزل شماره 135 : گل چیست اگر دل ز غم آزاد نباشد

غزل شماره 136 : به رازِ عشق زبان در میان نمی‌باشد

غزل شماره 137 : دوشم از آغازِ شب جا بر در جانانه بود

غزل شماره 138 : امروز ناز را به نیازم نظر نبود

غزل شماره 139 : چو شمع شب همه شب سوز و گریه زانم بود

غزل شماره 140 : ماهِ من گفتم که با من مهربان باشد، نبود

غزل شماره 141 : مرغِ ما دوش سرایندهٔ بستانی بود

غزل شماره 142 : آنچه کردی، آنچه گفتی غایت مطلوب بود

غزل شماره 143 : بود آن وقتی که دشنام تو خاطر خواه بود

غزل شماره 144 : آن مستیِ تو دوش ز پیمانهٔ که بود

غزل شماره 145 : دوش در کویی عجب بی لطفیی در کار بود

غزل شماره 146 : با غیر دوش اینهمه گردیدنش چه بود؟

غزل شماره 147 : چون تو مستغنی ز دل بودی دل آرایی چه بود

غزل شماره 148 : چندین عنایت از پی چندین جفا چه بود

غزل شماره 149 : دوش از عربده یک مرتبه باز آمده بود

غزل شماره 150 : زان عهد یاد باد که از ما به کین نبود

غزل شماره 151 : هر دلی کز عشق جانِ شعله اندوزش نبود

غزل شماره 152 : یک ره سؤال کن گنهِ بی‌گناه خود

غزل شماره 153 : مرا وصلی نمی‌باید، من و هجر و ملالِ خود

غزل شماره 154 : نیازی کز هوس خیزد کدامش آبرو باشد

غزل شماره 155 : ترسم در این دلهایِ شب از سینه آهی سرزند

غزل شماره 156 : بتان که اهلِ تعلّق به قید شان بندند

غزل شماره 157 : لب بجنبان که سرِ تنگِ شکر بگشاید

غزل شماره 158 : خرّم دلِ آن کس که ز بستانِ تو آید

غزل شماره 159 : نزدیکِ ما سگانِ درت جا نمی‌کنند

غزل شماره 160: گر دیده به دریوزهٔ دیدار نیاید

غزل شماره 161 : گر چه می‌دانم که می‌رنجی و مشکل می‌شود

غزل شماره 162 : شهر بیم است کزین حُسن پرآشوب شود

غزل شماره 163 : شکل مستانه و انکار شرابش نگرید

غزل شماره 164 : این دل که دوستی به تو خون خواره می‌کند

غزل شماره 165 : گر ریخت پر عقابی، فرّ هما بماند

غزل شماره 166 : المنةلله که شب هجر سر آمد

غزل شماره 167 : یارِ دور افتاده مان حلِّ مرادِ ما نکرد

غزل شماره 168 : آنکس که دامن از پیِ کینِ تو بر زند

غزل شماره 169 : بازم غم بیهوده به همخانگی آمد

غزل شماره 170 : مُلکِ دل را سپهِ ناز به یغما آمد

غزل شماره 171 : اغیار را آسان کشد عاشق چو ترکِ جان کند

غزل شماره 172 : خوش آن روزی که زنجیرِ جنون بر پایِ من باشد

غزل شماره 173 : در اوّلِ عشق و جنون، آهم ز گردون بگذرد

غزل شماره 174 : نشانم پیش تیرش کاش تیرش بر نشان آید

غزل شماره 175 : هم مگر فیضِ توام نطق و بیانی بدهد

غزل شماره 176 : غم هجوم آورده می‌دانم که زارم می‌کُشد

غزل شماره 177 : کجا در بزم او جای چو من دیوانه‌ای باشد

غزل شماره 178 : باغِ ترا نظارگیانی که دیده‌اند

غزل شماره 179 : عشق گو بی عزّتم کن، عشق و خواری گفته‌اند

غزل شماره 180 : پی وصلش نخواهم زود یاری در میان افتد

غزل شماره 181 : کسی کز رشک من محروم از آن پیمان شکن گرید

غزل شماره 182 : کاری نشد از پیش و ز کف نقد بقا شد

غزل شماره 183 : پیِ خدنگ، جگرگون به خونِ مردم کرد

غزل شماره 184 : غلام عشق حاشا کز جفایِ یار بگریزد

غزل شماره 185 : در آن دیار که هجران بود حیات نباشد

غزل شماره 186 : هیچکس چشم به سویِ من بیمار نکرد

غزل شماره 187 : آیینهٔ جمال ترا آن صفا نماند

غزل شماره 188 : هرکه یارِ ماست میلِ کشتنِ ما می‌کند

غزل شماره 189 : ما را به سوی خود خَمِ موی تو می‌کشَد

غزل شماره 190 : دوش اندک شکوه‌ای از یار می‌بایست کرد

غزل شماره 191 : سرخیی کان ز نیِ تیر تو پیدا باشد

غزل شماره 192 : می‌کشَم زان تند خو گر صد تغافل می‌کند

غزل شماره 193 : هرگز به غرض، عشق من آلوده نگردد

غزل شماره 194 : آنکه هرگز یادِ مشتاقان به مکتوبی نکرد

غزل شماره 195 : دلی کز عشق گردد گرم، افسردن نمی‌داند

غزل شماره 196 : کسی از دور تا کی چینِ ابروی کسی بیند

غزل شماره 197 : که جان بَرَد اگر آن مست سرگران بدرآید

غزل شماره 198 : شوقم گرفت و از درِ عقلم برون کشید

غزل شماره 199 : ز کار بستهٔ ما عقدهٔ حرمان که بگشاید

غزل شماره 200 : صد حَشَر جان ز پی، یکه سواری رسید

غزل شماره 201 : مگر من بلبلم کز گفتگوی گل زبان بندد

غزل شماره 202 : چرا خود را کسی در دامِ صد بی نسبت اندازد

غزل شماره 203 : در راستۀ ناز فروشان که بتانند

غزل شماره 204 : ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشد

غزل شماره 205 : خونخواره راهی می‌روم تا خود به پایان کی رسد

غزل شماره 206 : عشق کو تا شِحنهٔ حسرت به زندانم کشد

غزل شماره 207 : درونِ دل به غیر از یار و فکر یار کی گنجد

غزل شماره 208 : دلم خود را به نیش غمزه‌ای افکار می‌خواهد

غزل شماره 209 : جنونی داشتم زین پیش بازم آن جنون آمد

غزل شماره 210 : آهِ شراره بارم کان از درون برآمد

غزل شماره 211 : کی اهلِ دل به کامِ خود از دوستان بُرند

غزل شماره 212 : ز عشقِ من به تو اغیار بدگمان شده‌اند

غزل شماره 213 : یاران خدای را به سویِ او گذر کنید

غزل شماره 214 : سرت از غرورِ خوبی به کسی فرو نیاید

غزل شماره 215 : روزها شد تا کسم پیرامن این در ندید

غزل شماره 216 : تو خون به کاسهٔ من کن که غیرتاب ندارد

غزل شماره 217 : به لب بگوی که آن خندهٔ نهان نکند

غزل شماره 218 : چرا ستمگرِ من با کسی جفا نکند

غزل شماره 219 : پرسیدنِ حالِ دلِ ریشم بگذارید

غزل شماره 220 : آیینِ دستگیری ز اهل جهان نیاید

غزل شماره 221 : که جان برد اگر آن مست سرگران بدرآید

ر : 

غزل شماره 222 : روم به جایِ دگر، دل دهم به یارِ دگر

غزل شماره 223 : دل و طبع خویش را گو که شوند نرم خوتر

غزل شماره 224 : آخر ای مغرور گاهی زیر پای خود نگر

غزل شماره 225 : گو حرمتِ خود، ناصحِ فرزانه نگه دار

غزل شماره 226 : جَستم از دام، به دام آر گرفتارِ دگر

غزل شماره 227 : عزلتِ ما شده سرتاسرِ دنیا مشهور

ز : 

غزل شماره 228 : شده‌ام سگِ غزالی که نگشته رام هرگز

غزل شماره 229 : مست آن تُرک به کاشانۀ من بود امروز

غزل شماره 230 : دوش پر عربده‌ای بود و نه آنست امروز

غزل شماره 231 : ای دلِ بی جرم زندانی تو در بندی هنوز

غزل شماره 232 : وه که دامن می‌کشد آن سرو ناز از من هنوز

غزل شماره 233 : گر چه دوری می‌کنم بی‌صبر و آرامم هنوز

غزل شماره 234 : هست از رویت مرا صد گونه حیرانی هنوز

س : 

غزل شماره 235 : شرحِ ضعفم از سگانِ آستانِ خود بپرس

غزل شماره 236 : مغرور کسی به که درت جا نکند کس

ش : 

غزل شماره 237 : ای دل به بندِ دوری او جاودانه باش

غزل شماره 238 : عشق می‌فرمایدم مستغنی از دیدار باش

غزل شماره 239 : تن اگر نبود ز نزدیکان چو شد گو دور باش

غزل شماره 240 : ترک ما کردی برو همصحبت اغیار باش

غزل شماره 241 : روزی این بیگانگی بیرون کند از خویِ خویش

غزل شماره 242 : کردیم نامزد به تو نابود و بودِ خویش

غزل شماره 243 : در مانده‌ام به دردِ دلِ بی علاجِ خویش

غزل شماره 244 : بندِ دیگر دارم از عشقت به هر پیوندِ خویش

غزل شماره 245 : ما در مقام صبر فشردیم گامِ خویش

غزل شماره 246 : تو و هر روز و بزم عشرتُ خویش

غزل شماره 247 : ریخت خونم را و برد از پیش آن بیداد کیش

غزل شماره 248 : الهی از میانِ ناپسندان بر کران دارش

غزل شماره 249 : مستحقّ کشتنم خود قائلم زارم بکش

غزل شماره 250 : کوهکن بر یادِ شیرین و لبِ جانْ پرورش

غزل شماره 251 : با جوانی چند در عینِ وفا می‌بینمش

غزل شماره 252 : بست زبان شِکوه ام لب به سخن گشادنش

غزل شماره 253 : بر میان دامن زدن بینند و چابک رفتنش

ص : 

غزل شماره 254 : نیستم یک دم ز درد و محنتِ هجران خلاص

ط : 

غزل شماره 255 : تکیه کردم بر وفایِ او غلط کردم، غلط

ظ : 

غزل شماره 256 : بی رخِ جان پرورِ جانان مرا از جان چه حَظ

غ : 

غزل شماره 257 : قیمتِ اهلِ وفا یار ندانست دریغ

غزل شماره 258 : به سودایِ تو مشغولم ز غوغایِ جهان فارغ

ف : 

غزل شماره 259 : شمعِ بزم غیر شد با رویِ آتشناک، حیف

ق : 

غزل شماره 260 : مستغنی است از همه عالم گدایِ عشق

گ : 

غزل شماره 261 : مده از خنده فریب و مزن از غمزه خدنگ

ل : 

غزل شماره 262 : تو زمن پرس قدرِ روزِ وصال

م : 

غزل شماره 263 : کی تبسّم دور از آن شیرین تکلّم می‌کنم

غزل شماره 264 : دل باز رَست از تو، ز بند زمانه هم

غزل شماره 265 : تا چند به غمخانهٔ حسرت بنشینم

غزل شماره 266 : برزن ای دل دامنِ کوشش که کاری کرده‌ام

غزل شماره 267 : هر خون که تو دادی چو می ناب کشیدیم

غزل شماره 268 : سحر کجاست؟ که فرّاش جلوه‌ گاه توام

غزل شماره 269 : ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم

غزل شماره 270 : عشقِ ما پرتو ندارد ما چراغِ مرده‌ایم

غزل شماره 271 : من این کوشش که در تسخیر آن خودکام می‌کردم

غزل شماره 272 : نیستیم از دوریت با داغِ حرمان نیستیم

غزل شماره 273 : به آنکه بر سرلطفی مکش ز منّتِ خویشم

غزل شماره 274 : شد وقت آن دیگر که من ترکِ شکیبایی کنم

غزل شماره 275 : این بس که تماشاییِ بستانِ تو باشم

غزل شماره 276 : بخت آن کو که کشم رخش و سوارش سازم؟

غزل شماره 277 : دو هفته رفت که ننواختی به نیم نگاهم

غزل شماره 278:  مبادا یارب آن روزی که من از چشمِ یار افتم

غزل شماره 279 : آمدم از سرِ نو بر سرِ پیوندِ قدیم

غزل شماره 280 : می‌توانم که لب از آبِ خِضِر تر نکنم

غزل شماره 281 : ما گل به پاسبانِ گلستان گذاشتیم

غزل شماره 282 : ما چو پیمان با کسی بستیم دیگر نشکنیم

غزل شماره 283 : مصلحت دیده چنین صبر که سویش نروم

غزل شماره 284 : نفروخته خود را ز غمت باز خریدیم

غزل شماره 285 : چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گِردِ سر گردم

غزل شماره 286 : در آغازِ محبّت گر وفا کردی چه می‌کردم؟

غزل شماره 287 : دارد که چون تو پادشهی؟ بنده‌ات شوم

غزل شماره 288 : ز کویِ آن پری دیوانه رفتم

غزل شماره 289 : خوشست آن مه به اغیار آزمودم

غزل شماره 290 : از آن تر شد به خونِ دیده دامانی که من دارم

غزل شماره 291 : انجامِ حسنِ او شد پایانِ عشقِ من هم

غزل شماره 292 : دور از چمنِ وصل یکی مرغِ اسیرم

غزل شماره 293 : از تندی خوی تو گهی یاد نکردم

غزل شماره 294 : ز کمال ناتوانی به لب آمدست جانم

غزل شماره 295 : همخوابِ رقیبانی و من تاب ندارم

غزل شماره 296 : منفعل گشت بسی دوش چو مستش دیدم

غزل شماره 297 : چون طفل اشک پرده درِ راز نیستم

غزل شماره 298 : در آن مجلس که او را همدم اغیار می‌دیدم

غزل شماره 299 : دلی و طاقتِ صد آهِ آتشین دارم

غزل شماره 300 : در راهِ عشق با دلِ شیدا فتاده‌ایم

غزل شماره 301 : از بهرِ چه در مجلسِ جانانه نباشم؟

غزل شماره 302 : جان رفت و ما به آرزویِ دل نمی رسیم

غزل شماره 303 : برو که با دلِ پر درد و روی زرد بیایم

غزل شماره 304 : مدّتی شد کز گلستانی جدا افتاده‌ام

غزل شماره 305 : صبرم نماند و نیست دگر تاب فُرقتم

غزل شماره 306 : کی بود کز تو جان فکاری نداشتم؟

غزل شماره 307 : آتش به جگر زان رخِ افروخته دارم

غزل شماره 308 : چه ها با جانِ خود دور از رخ جانان خود کردم

غزل شماره 309 : دیریست که رندانه شرابی نکشیدیم

غزل شماره 310 : جانا چه واقع است بگو تا چه کرده‌ایم؟

غزل شماره 311 : من که چون شمع از تفِ دل جانگدازی می‌کنم

غزل شماره 312 : گو جان ستان از من که من تن در بلای او دهم

غزل شماره 313 : صد دشنه بر دل می‌خورم وز خویش پنهان می‌کنم

غزل شماره 314 : آورده اقبالم دگر تا سجدهٔ این در کنم

غزل شماره 315 : کاری مکن که رخصتِ آهِ سحر دهم

غزل شماره 316 : ما اجنبی ز قاعدهٔ کارِ عالمیم

غزل شماره 317 : نه من از تو مهر خواهم، نه تو بگذری ز کین هم

غزل شماره 318 : دل پر حسرت از کویِ تو برگردیدم و رفتم

غزل شماره 319 : یک همدم و همنفس ندارم

غزل شماره 320 : چو دیدم خوار خود را از در آن بیوفا رفتم

غزل شماره 321 : در بزمِ وصل اگر چه همین در میان منم

غزل شماره 322 : به دل دیرین بنایی بود کندم

ن : 

غزل شماره 323 : به استغنات میرم سروِ استغنا بلندِ من

غزل شماره 324 : آمد آمد حسن در رَخشِ غرور انگیختن

غزل شماره 325 : هست هنوز ماه من، چشم و چراغ دیگران

غزل شماره 326 : من اگر این بار رفتم، رفتم آزارم مکن

غزل شماره 327 : ای قامتِ تو جلوه دهِ شیوه‌هایِ حسن

غزل شماره 328 : مکن مکن لبِ ما را به شکوه باز مکن

غزل شماره 329 : رشک می‌بردند شهری بر من و احوالِ من

غزل شماره 330 : مرا با خارِ غم بگذار و گشتِ باغ و گلشن کن

غزل شماره 331 : اینچنین گر جانبِ اغیار خواهی داشتن

غزل شماره 332 : شد صرف عمرم در وفا، بیداد جانان همچنان

غزل شماره 333 : تغافلها زد اما شد نگاهی عذر خواهِ من

غزل شماره 334 : چه کم می‌گردد از حشمت؟ بلاگردانِ نازم کن

غزل شماره 335 : پیش تو بسی از همه کس خوارترم من

غزل شماره 336 : آمدم سر تا قدم در بندِ سودا همچنان

غزل شماره 337 : ای اجل از قیدِ زندانِ غمم آزاد کن

غزل شماره 338 : نوبهار آمد ولی بی‌دوستان در بوستان

غزل شماره 339 : فراغت بایدت جا در سرِ کویِ قناعت کن

غزل شماره 340 : ما را میازار اینهمه چندین جفا بر ما مکن

غزل شماره 341 : زینسان که تند می‌گذرد خوشخرام من

غزل شماره 342 : به دست آور بتی جان بخش و عیش جاودانی کن

غزل شماره 343 : گهی از بزم بر می‌خیز و طرفِ بام جا می‌کن

غزل شماره 344 : می‌یابم از خود حسرتی باز از فراقِ کیست این؟

غزل شماره 345 : ز کویت رخت بربستم نگاهی زادِ راهم کن

غزل شماره 346 : ای که دل بردی ز دلدارِ من آزارش مکن

و : 

غزل شماره 347 : تو پاک دامن نوگلی من بلبل نالان تو

غزل شماره 348 : دلا عزم سفر دارم از آن در گفتم آگه شو

غزل شماره 349 : آمده نو به شحنگی، در دلم آرزوی تو

غزل شماره 350 : یک بار نباشد که نیازرده‌ام از تو

غزل شماره 351 : ترسم جنون غالب شود، طغیان کند سودایِ تو

غزل شماره 352 : گر چه کردم ذوقها از آشناییهای او

غزل شماره 353 : میان مردمانم خوار کردی عزّت من کو؟

غزل شماره 354 : دل از عشقِ کهن بگرفت از نو دلستانی کو؟

غزل شماره 355 : شد بی‌حساب کشور جانها خراب از او

غزل شماره 356 : صد خانهٔ دین سوخت به هر رهگذر از تو

غزل شماره 357 : می‌روم نزدیک و حالِ خویش می‌گویم به او

غزل شماره 358 : منفعلِ دلِ خودم چند کشد جفای تو؟

غزل شماره 359 : آتشی خواهم دلِ افسرده را بریان در او

غزل شماره 360 : با مدّعی به صلح بَدَل گشت جنگِ تو

غزل شماره 361 : تند سویم به غضب دید که برخیز و برو

ه : 

غزل شماره 362 : خوشا در پای او مردن، خدایا بخت آنم ده

غزل شماره 363 : گرفته رنگ ز خونِ دلم چو لاله پیاله

غزل شماره 364 : هجر خدایا بس است زود وصالی بده

غزل شماره 365 : صافِ طرب آماده کن ترتیبِ عشرتخانه ده

غزل شماره 366 : لاله‌اش از سیلی ات نیلوفری شد آه آه

غزل شماره 367 : گذشتم از درت بر خاک صد جا چشمِ تر مانده

غزل شماره 368 : ناوکت بر سینهٔ این ناتوان آمد همه

غزل شماره 369 : بر آن سرم که نیاسایم از مشقّتِ راه

غزل شماره 370 : در این فکرم که خواهی ماند با من مهربان یا نه؟

غزل شماره 371 : قلبِ سپه ماست به یک حمله شکسته

غزل شماره 372 : آخر ای بیگانه خو ناآشنایی اینهمه؟

ی : 

غزل شماره 373 : سوی بزمت نگذرم از بس که خوارم کرده‌ای

غزل شماره 374 : شوقیست غالب بر دلم، ازنو به دل جا کرده‌ای

غزل شماره 375 : خواهد دگر به دامگهی بال بسته ای

غزل شماره 376 : مردمی فرموده جا در چشمِ گریان کرده‌ای

غزل شماره 377 : سبوی باده‌ای گویا به هر پیمانه‌ای خوردی

غزل شماره 378 : منِ اندوهگین را قصد جان کردی، نکو کردی

غزل شماره 379 : چه فروشدی به کلفت، چه شدت چه حال داری؟

غزل شماره 380 : جایی روم که جنس وفا را خرد کسی

غزل شماره 381 : چه شود گَرَم نوازی به عنایت خطابی؟

غزل شماره 382 : چون کوهِ غم تاب آورد جسمی بدین فرسودگی؟

غزل شماره 383 : گر طی کنم طریقِ ادب را چه می‌کنی؟

غزل شماره 384 : چه خوش بودی دلا گر روی او هرگز نمی‌دیدی

غزل شماره 385 : چه دیدی؟ ای که هرگز بد نبینی

غزل شماره 386 : آتشی در جان ما افروختی

غزل شماره 387 : من و از دور تماشایِ گلستان کسی

غزل شماره 388 : ای از گلِ عذارت هر مرغ را نوایی

غزل شماره 389 : مرا زد راه عشقِ خردسالی

غزل شماره 390 : خوش است چشم به چشمِ تو و نگاهِ نهانی

غزل شماره 391 : کردم از سجدهٔ راه تو جبین آرایی

غزل شماره 392 : چو پیش نقش شیرین کوهکن عرض بلا کردی

غزل شماره 393 : ای جوان ترک وش میر کدامین لشکری؟

غزل شماره 394 : از برایِ خاطرِ اغیار خوارم می‌کنی

غزل شماره 395 : بکش زارم چه دایم حرف از آزار می‌گویی؟

غزل شماره 396 : ای آنکه عرض حال من زار کرده‌ای

غزل شماره 397 : ای مرغ سحر حسرت بستان که داری؟

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.