وحشی بافقی- غزل شماره 339
فراغت بایدت جا در سرِ کویِ قناعت کن
سر کوی قناعت گیر تا باشی فراغت کن
به چندین گنج، رنج و محنتِ عالم نمی‌ارزد
چرا باید کشیدن رنج عالم؟ ترک راحت کن
اگر خواهی که هر دشوار آسان بگذرد بر تو
خدنگِ جورِ گردون را لقب سهمِ سعادت کن
ازین بی همّتان خواریست حاصل اهلِ حاجت را
اگر خواهی که خود را خوارسازی عرضِ حاجت کن
اگر کوتاه خواهی از گریبان دستِ غم وحشی
چو من با کسوتِ عریان تنی خوگیر و عادت کن