وحشی بافقی- غزل شماره 324
آمد آمد حسن در رَخشِ غرور انگیختن
اینک اینک عشق می‌آید به شور انگیختن
هر کرا کُحْلِ محبّت چشمِ جان روشن نساخت
روز حشرش همچنان خواهند کور انگیختن
پا به حرمت نِه در این وادی که موسی حد نداشت
گردِ نعلین از تجلّیگاهِ طور انگیختن
رسمِ بزم ماست دود از دل بر آوردن نخست
سوختن چون عود و از مجمر بخور انگیختن
دست کردن در کمر با عشق کاری سهل نیست
فتنه‌ای نتوان ز بهرِ خود به زور انگیختن
عرصهٔ عشق و حریف ما چنین منصوبه باز
سخت بازی چیست بازیهای دور انگیختن
خیز و دامن برفشان وحشی که کار دهر نیست
جز غبارِ فتنه و گردِ فتور انگیختن