وحشی بافقی- غزل شماره 369
بر آن سرم که نیاسایم از مشقّتِ راه
روم به شهرِ دگر چون هلالِ اولِ ماه
به سبزیِ سرِ خوانِ کسی نیارم دست
کنم قناعت و راضی شوم به برگِ گیاه
کشیده باد مرا میلِ آهنین در چشم
اگر کنم به زر آفتاب چشم سیاه
دلِ چو آینه ام تیره شد در این پستی
بس است چند نشینم چو آب در تک چاه؟
به قعرِ چاهِ فنا اهلِ جاه از آن رفتند
که پیشِ یارِ ستمگر نمی‌کنند نگاه