وحشی بافقی- غزل شماره 189
ما را به سوی خود خَمِ موی تو می‌کشَد
زنجیر کرده بر سر کوی تو می‌کشد
ای باغ، خوش بخند که خلقی ز هر طرف
چون سبزه رخت بر لبِ جوی تو می‌کشد
ای سبزه بختِ سبز تو داری که لاله سان
هر سو کسی پیاله به روی تو می‌کشد
ای بوستان شکفته شو اکنون که خلق را
دل همچو غنچه باز به سوی تو می‌کشد