وحشی بافقی- غزل شماره 290
از آن تر شد به خونِ دیده دامانی که من دارم
که با تردامنان یار است جانانی که من دارم
اگر با من چنین ماند پریشان اختلاطِ من
ازین بدتر شود حالِ پریشانی که من دارم
ز مردم گر چه می‌پوشم خراشِ سینهٔ خود را
ولی پیداست از چاک گریبانی که من دارم
کشم تا کی؟ غمِ هجران اجل گو قصد جانم کن
نمی‌ارزد به چندین دردِ سر جانی که من دارم
مپرس از من که ویران از چه شد غمخانه‌ات وحشی؟
جهان ویران کند این چشم گریانی که من دارم