وحشی بافقی- غزل شماره 21
کس نزد هرگز درِ غمخانهٔ اهلِ وفا
گر بدو گویند بر در کیست؟ گوید: آشنا
چیست باز این زود رفتن یا چنین دیر آمدن؟
بعد عمری کآمدی بنشین زمانی پیشِ ما
چون نمی آید به ساحل غرقهٔ دریایِ عشق
می زند بیهوده از بهر چه چندین دست و پا؟
گفته ای هر جا که می بینم فلان را می کشم
خوش نویدی داده ای اما نمی آری به جا
چهره خاک آلود وحشی می رسد چون گردباد
از کجا می آید این دیوانهٔ سر در هوا؟