وحشی بافقی- غزل شماره 29
شد یار به اغیارِ دل آزار مصاحب
دیدی که چه شد؟ با چه کسان یار مصاحب
رنگین شدنِ بزمِ من از یار محال است
زین گونه که گردیده به اغیار مصاحب
من رندِ گدا پیشه و او پادشهِ حُسن
با همچو منی کی شود از عار مصاحب؟
یک باره چرا قطع نظر می‌کنی از ما؟
بودیم نه آخر به تو یک بار مصاحب
وحشی شده دمساز سگانِ سر کویت
گردیده به یاران وفادار مصاحب