وحشی بافقی- غزل شماره 224
آخر ای مغرور گاهی زیر پای خود نگر
زیر پای خود سرِ عجزِ گدای خود نگر
این چه استغنا و ناز است، این چه کبر و سرکشیست
حسبهًلله به سویِ مبتلایِ خود نگر
چون خرامی غمزه را بنشان بر آن دنبال چشم
نیمکشتِ نازِ خلقی بر قفای خود نگر
این مبین جانا که آسان پنجۀ صبرم شکست
زورِ بازویِ غمِ مرد آزمایِ خود نگر
باورت گر نیست از وحشی که میسوزد ز تو
چاک در جانش فکن داغِ وفایِ خود نگر
