وحشی بافقی- غزل شماره 261
مده از خنده فریب و مزن از غمزه خدنگ
رو که ما را به تو مِن بعد نه صلح است و نه جنگ
غمزه گو ناوکِ خود بیهده زین پس مفکن
که دل و جانِ دگر ساختم از آهن و سنگ
عذرم این بس اگر از کوی تو رفتم که نماند
نام نیکی که توانم بَدَلش ساخت به ننگ
بلبل آن به که فریبِ گل رعنا نخورد
که دو روزیست وفاداریِ یارانِ دو رنگ
آه حسرت نه به آیینۀ وحشی آن کرد
که توان بردنش از صیقلِ ابرویِ تو زنگ