غزلیات شمس مغربی

در این بخش غزلیات شمس مغربی نوشته شده است

فهرست غزلیات به ترتیب حروف الفبای حرف آخر قافیه و ردیف است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

 

غزل شماره 1 : خورشید رخت چو گشت پیدا

غزل شماره 2 : ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏

غزل شماره 3 : بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیبا را

غزل شماره 4 : ز روی ذات برافکن نقاب اسما را

غزل شماره 5 : بیاور ساقی آن جام صفا را

غزل شماره 6 : بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما را

غزل شماره 7 : هیچ دانی که کیستیم و شما

غزل شماره 8 : ورای مطلب هر طالب است مطلب ما

غزل شماره 9 : چه مهر بود که بسرشت دوست در گل ما

غزل شماره 10 : ای بلبل جان چونی اندر قفس تنها

غزل شماره 11 : مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب

غزل شماره 12 : ای کرده تجلی رخت از دیده ی هر خوب

غزل شماره 13 : چو تافت بر دل من پرتو جمال حبیب

غزل شماره 14 : ای صفات بیکران تو طلسم گنج ذات

غزل شماره 15 : ای روی تو مهر و کون ذرات

غزل شماره 16 : ای صفاتت حجاب چهره ذات

غزل شماره 17 : ای کائنات ذات تو را مظهر صفات

غزل شماره 18 : ای از دو جهان نهان عیان کیست

غزل شماره 19 : در هزاران جام گوناگون شرابی بیش نیست

غزل شماره 20 : جنبش جمله سوی اصل خودست

غزل شماره 21 : دو عالم چیست نقش صورت دوست

غزل شماره 22 : مهر سرگشته کافتاب کجاست

غزل شماره 23 : اگر ز روی براندازد او نقاب صفات

غزل شماره 24 : ساقی باقی که جانم مست اوست

غزل شماره 25 : چنان مستم چنان مستم چنان مست

غزل شماره 26 : آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلست

غزل شماره 27 : دلی که آینه ی روی شاهد ذات است

غزل شماره 28 : بیار ساقی از آن می که هست آب حیات

غزل شماره 29 : دل غرقه ی انوار جمالی و جلالی است

غزل شماره 30 : هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیست

غزل شماره 31 : با تو است آن یار دائم وز تو یکدم دور نیست

غزل شماره 32 : هیچ میدانی که عالم از کجاست

غزل شماره 33 : بر آب حیات تو جهان همچو حیاتی است

غزل شماره 34 : آنکه او دیده ی جان و دل و نور بصر است

غزل شماره 35 : حسن روی هر پری رویی ز حسن روی اوست

غزل شماره 36 : بیدل و دلدار نتوانم نشست

غزل شماره 37 : چون رخت را هر زمان حسن و جمالی دیگر است

غزل شماره 38 : صفا و روشنی کاندرون خانه ی ماست

غزل شماره 39 : آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است

غزل شماره 40 : هرآنکه طالب آن حضرت است مطلوب است

غزل شماره 41 : چو باده چشم تو خورده است دل خراب چراست

غزل شماره 42 : با من است آنکس که بودم طالب او با من است

غزل شماره 43 : آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیست

غزل شماره 44 : از دهانش به سخن جز اثری نتوان یافت

غزل شماره 45 : نهان به پرتو خویش است آفتاب رخت

غزل شماره 46 : سحرهای غمزه ی جادوی او بی انتهاست

غزل شماره 47 : ریخت خونم که این شراب من است

غزل شماره 48 : آن کس که دیده در طلب او مسافر است

غزل شماره 49 : این جوش که از میکده برخاست چه جوش است

غزل شماره 50 : آنچه جان گفت به دل باز نمی یارم گفت

غزل شماره 51 : این کرد پریچهره ندانم که چه کردست

غزل شماره 52 : ز آسمان غیبت اول ایزد، خوانم فرست

غزل شماره 53 : گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایت

غزل شماره 54 : مرا دلیست که او را نه انتهاست نه غایت

غزل شماره 55 : بیار ساقی باقی بریز بر من حادث

غزل شماره 56 : چو بحر نامتناهیست دایما مواج

غزل شماره 57 : سحرگهی که موذن به فالق الاصباح

غزل شماره 58 : پا ز حد خویش بیرون نمی باید نهاد

غزل شماره 59 : از جنبش بحر قدم برخاست موج بی عدد

غزل شماره 60 : دل من هر نفسی از تو تجلی طلبد

غزل شماره 61 : مرا دلیست که در وی به غیر دوست نگنجد

غزل شماره 62 : دلی دارم که در روی غم نگنجد

غزل شماره 63 : بتم با هر سری هر سو سر و کاری دگر دارد

غزل شماره 64 : دل ما هر نفسی مشرب دیگر دارد

غزل شماره 65 : هر که در جنت دل مثل تو حوری دارد

غزل شماره 66 : مست ساقی خبر از جام و سبو کی دارد

غزل شماره 67 : جانم از پرتو روی چنان می گردد

غزل شماره 68 : دلی نداشتم آن هم که بود، یار ببرد

غزل شماره 69 : از جنبش این دریا هر موج که برخیزد

غزل شماره 70 : دل از بند من بیدل رها شد

غزل شماره 71 : تا که خورشید من از مشرق جان پیدا شد

غزل شماره 72 : نهان به صورت اغیار یار پیدا شد

غزل شماره 73 : آن کس که نهان بود ز ما آمد و ما شد

غزل شماره 74 : صبح ظهور دم زد و عالم پدید شد

غزل شماره 75 : چون عکس رخ دوست در آیینه عیان شد

غزل شماره 76 : بی پرتو رخسار تو پیدا نتوان شد

غزل شماره 77 : اگر ز جانب ما ذلت و نیاز نباشد

غزل شماره 78 : مرا به فقر و فنا افتخار می باشد

غزل شماره 79 : رخت گر چه چو خورشید فلک مشهور می باشد

غزل شماره 80 : دلی که با رخ و زلف تو همنشین باشد

غزل شماره 81 : ز دریا موج گوناگون برآمد

غزل شماره 82 : نشان و نام مرا روزگار کی داند

غزل شماره 83 : می حدیثی از لب ساقی روایت می کند

غزل شماره 84 : ز قدت سرو بستان آفریدند

غزل شماره 85 : هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کند

غزل شماره 86 : بیرون دوید یار ز خلوتگه شهود

غزل شماره 87 : ساختی از عین خود غیری که عالم این بود

غزل شماره 88 : رخ زیبای تو را آینه ای می باید

غزل شماره 89 : رخت هر دم جمالی می نماید

غزل شماره 90 : مهت هر لحظه از کویی نماید

غزل شماره 91 : بی نقاب آن جمال نتوان دید

غزل شماره 92 : شاه بتان و ماه رخان عرب رسید

غزل شماره 93 : گوهری از موج بحر بیکران آمد پدید

غزل شماره 94 : دل همه دیده شد و دیده همه دل گردید

غزل شماره 95 : نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیدار

غزل شماره 96 : ای حسن تو را دیده ی ما گشته خریدار

غزل شماره 97 : دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظر

غزل شماره 98 : اندر آمد ز در خلوت دل یار سحر

غزل شماره 99 : ای آخر هر اول و ای اول هر آخر

غزل شماره 100 : می فرستد هر زمانی دوست پیغامی دگر

غزل شماره 101 : یار ما هر ساعتی آید به بازاری دگر

غزل شماره 102 : می نماید هر زمان روی از پری رویی دگر

غزل شماره 103 : از سوادالوجه فی الدارین اگر داری خبر

غزل شماره 104 : ای جمال تو در جهان مشهور

غزل شماره 105 : نیست پنهان حق ز چشم مردمان حق شناس

غزل شماره 106 : طریق مدرسه و رسم خانقاه مپرس

غزل شماره 107 : می کند بر دل تجلی مهر رویش هر نفس

غزل شماره 108 : چه مهر است آن نمی دانم که عالم هست یا آتش

غزل شماره 109 : دل من آیینه ی توست مصفا دارش

غزل شماره 110 : دلا گر دیده ای داری بیا بگشا به دیدارش

غزل شماره 111 : چون دل فکند پیش تو خود را میفکنش

غزل شماره 112 : تا شراب عشق از جام ازل کردیم نوش

غزل شماره 113 : نقشی ببست دلبر من بر مثال خویش

غزل شماره 114 : مرا ز من بستان دلبرا به جذبه ی خویش

غزل شماره 115 : مرا از روی هر دلبر تجلی می کند رویش

غزل شماره 116 : تویی خلاصه ارکان انجم و افلاک

غزل شماره 117 : نظرت فی رمقی نظرة فصار فداک

غزل شماره 118 : بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاک

غزل شماره 119 : بر دل ریشم لبت دارد بسی حق نمک

غزل شماره 120 : زهی ساکن شده در خانه ی دل

غزل شماره 121 : اگر چه پادشه عالمم گدای توام

غزل شماره 122 : ز چشم مست ساقی من ‌‌‌‌‌خرابم

غزل شماره 123 : یار تا من هستم از خود با خبر نگذاردم

غزل شماره 124 : دیده ای وام کنم از تو به رویت نگرم

غزل شماره 125 : گه چو چنگم بزن و گاه چو نی بنوازم

غزل شماره 126 : دلبری دارم که در فرمان او باشد دلم

غزل شماره 127 : گه از روی تو مجموعم گه از زلفت پریشانم

غزل شماره 128 : بر دو عالم پادشاهی میکنم

غزل شماره 129 :  منم که روی تو را بی نقاب می بینم

غزل شماره 130 : صنما هر نفسی بر گذرت می بینم

غزل شماره 131 : معنی حسن تو در صورت جان می بینم

غزل شماره 132 : من که در صورت خوبان همه او می بینم

غزل شماره 133 : ما از میان خلق کناری گرفته ایم

غزل شماره 134 : ما سالها مقیم در یار بوده ایم

غزل شماره 135 : ما جام جهان نمای ذاتیم

غزل شماره 136 : تا مهر تو دیدیم و ز ذرات گذشتیم

غزل شماره 137 : از خانقه و صومعه و مدرسه رستیم

غزل شماره 138 : ما از ازل مقامر و خمار آمدیم

غزل شماره 139 : هر سو که دویدیم همه سوی تو دیدیم

غزل شماره 140 : ما مست و خراب چشم یاریم

غزل شماره 141 : کو جذبه ای که باز ستاند مرا از من

غزل شماره 142 : آن بت عیار من بی ما و من

غزل شماره 143 : چه ساقی است که مست مدام اوست جهان

غزل شماره 144 : دلی دارم که باشد جای جانان

غزل شماره 145 : گنج های بی نهایت یافتم در گنج جان

غزل شماره 146 : ز چشم من چو تویی بر جمال خود نگران

غزل شماره 147 : ای تو مخفی در ظهور خویشتن

غزل شماره 148 : قطره ای از قعر دریا دم مزن

غزل شماره 149 : ای دل اینجا کوی جانان است از جان دم مزن

غزل شماره 150 : پیش قد و رویش از سرو گلستان دم مزن

غزل شماره 151 : ای دوست بیا بر نظر ما نظری کن

غزل شماره 152 : ای نهان در ذات پاکت ذات کون

غزل شماره 153 : ای روی تو در حجاب کونین

غزل شماره 154 : گفتمش خواهم که بینم مر تو را ای نازنین

غزل شماره 155 : بیا ز چهره ی خوبان جمال خود را بین

غزل شماره 156 : هیچکس به خویشتن ره نبرد به سوی او

غزل شماره 157 : ای همه ی صفات من آینه ی صفات تو

غزل شماره 158 : گاه مایی و گه شمایی تو

غزل شماره 159 : آنکه عمری در پی او می دویدم سو‌ به سو

غزل شماره 160 : بیا دلا به کجا خورده ای شراب بگو

غزل شماره 161 : عشق من حسن تو را درخور اگر هست بگو

غزل شماره 162 : صفت شکل و دهانش به زبان هیچ مگو

غزل شماره 163 : آنکه خود را می نماید از رخ خوبان چو ماه

غزل شماره 164 : لب ساقی مرا هم جام و هم نقل است و هم باده

غزل شماره 165 : ای در پس هر لباس و پرده

غزل شماره 166 : آن ماه مشتریست به بازار آمده

غزل شماره 167 : منم ز یار نگارین خود جدا مانده

غزل شماره 168 : مرا آن لبت خندان تازه

غزل شماره 169 : آن مرغ بلند آشیانه

غزل شماره 170 : آنچه می دانم از آن یار بگویم یا نه

غزل شماره 171 : ای آفتاب رویت هر سو فکنده تابی

غزل شماره 172 : ای دیده بگو کز چه سبب مست و خرابی

غزل شماره 173 : دلا چرا تو چنین بی قرار و مضطربی

غزل شماره 174 : منم مست از لب ساقی نه از می

غزل شماره 175 : شهدت فیک جمالا فینت فی بذاتی

غزل شماره 176 : ای هر نفس تافته بر دل ز ‌تو نوری

غزل شماره 177 : دوش آن صنم بیگانه وش بگذشت بر من چون پری

غزل شماره 178 : آنچه جان یابد از انفاس خوشت هر نفسی

غزل شماره 179 : تو می خواهی که تا تنها تو باشی

غزل شماره 180 : دارد نشان یارم هر دلبری و یاری

غزل شماره 181 : تا تو اندر مراتب عددی

غزل شماره 182 : ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقی

غزل شماره 183 : ای درخشان ز رخت مهر سپهر عالی

غزل شماره 184 : چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی

غزل شماره 185 : تو نگارین به لطافت همگی جان و دلی

غزل شماره 186 : ای حسن تو در آینه ی صورت و معنی

غزل شماره 187 : تو از مایی ولی ما را ندانی

غزل شماره 188 : مرا به خلوت جان دلبریست پنهانی

غزل شماره 189 : جنونی فوق غایات الجنونی

غزل شماره 190 : چو نیست چشم دلت تا جمال او بینی

غزل شماره 191 : تو را که دیده نباشد نظر چگونه کنی

غزل شماره 192 : ز چشم من چو تو ناظر به حسن خویشتنی

غزل شماره 193 : زد حلقه دوش بر دل ما یار معنوی

غزل شماره 194 : آنچه تو جویای آنی گر شوی بی تو تویی

غزل شماره 195 : چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهی

غزل شماره 196 : پیش شیران دعوی شیری مکن چون روبهی

غزل شماره 197 : صنما چرا نقاب از رخ خود نمی گشایی

غزل شماره 198 : رخ دلدار را نقاب تویی

غزل شماره 199 : سبو بشکن که آبی نه سبویی

غزل شماره 200 : چه باده ای است که مست است می فروش از وی

 

پایان اشعار این بخش

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها