
شمس مغربی – غزل شماره 55
بیار ساقی باقی بریز بر من حادث
می قدیم که تا وارهم ز دست حوادث
چو در زمین دلم تخم مهر خویش فکندی
به آب دیده برویان که نیست زرع تو حادث
از آن شراب به کنعان نوح گر برسیدی
نگشتی غرقه ی طوفان چو سام و حام و چو یافث
به بوی باده توان مرد و باز زنده توان شد
که همچنان که ممیت است و محیی و باعث
حیات یافت از آن سام نوح از دم عیسی
که او به بوی همین باده بود تافح و نافث
دلا به خود نظری کن برون ز خود سفری کن
که هیچ کار نیاید ز مرد کاهل ولابث
درآ به مجلس مردان بخور شراب تجلی
شراب مرد تجلی بود نه ام خبائث
تو را شراب تجلی ز دست خویش رهاند
از آنکه باده باقی است بر فنای تو باعث
چو مغربی ز میان شد نشست یار به جایش
خوشا کسی که بود دلبرش خلیفه و وارث



