
شمس مغربی – غزل شماره 54
مرا دلیست که او را نه انتهاست نه غایت
نهایت همه دلها به پیش اوست هدایت
چو برزخی که بود در میان ظاهر و باطن
میان ختم نبوت فتاده است و ولایت
ازوست بر همه جانها فروغ و تاب تجلی
ازوست بر همه دلها ظهور نور هدایت
روان او ز تصور گذشته است و تفکر
عیان او ز خبر وارهیده است و حکایت
علوم او ز طریق تجلی است و تدلی
نه از طریقه ی عقل است و بحث و نقل روایت
دلی که عرش و نظرگاه ذات پاک قدیمست
چو ذات پاک قدیم است بیکران و نهایت
زهی ظهور و زهی جلوه گاه مظهر جامع
زهی سریر و زهی پادشاه و ملک و ولایت
بود ز اسم و ز رسم و ز نعت و وصف مجرد
برون ز عالم مدحست و ذم و شکر و شکایت
ز بس که مغربی با دوست گشته است مصاحب
صفات دوست در او کرده است جمله سرایت



