
شمس مغربی – غزل شماره 113
نقشی ببست دلبر من بر مثال خویش
آراستش به زیور حسن و جمال خویش
آورد در وجود برای سجود خود
آن نقش را که داشت بتم در خیال خویش
آیینه ای بساخت ز مجموع کاینات
در وی بدید حسن جمال و جلال خویش
از نظم دل فریب خود از دفتر جمال
جمعی بکرد در صفت خط و خال خویش
یک دفتر از مکارم اخلاق گرد کرد
مجموعه ای بساخت ز حسن خصال خویش
کس در جهان نداشت ز احوال او خبر
آگاه کرد جمله جهان را ز حال خویش
طوطی مثال خویش چو بیند در آینه
آید هر آینه به سخن با مثال خویش
پرسید یک سخن چو کسی غیر ازو نبود
هم خویشتن بگفت جواب و سوال خویش
با مغربی حکایت خود سر به سر بگفت
در مغربی چو دید به حال مقال خویش



