
شمس مغربی – غزل شماره 114
مرا ز من بستان دلبرا به جذبه ی خویش
که نیست هیچ حجابی مرا چو من در پیش
مرا ز سوی من و کائنات با خود کش
کزان طرف همه نوش است و زین طرف همه نیش
از آنکه با تو شدم دوست دشمن خویشم
که هر که با تو بود دوست، هست دشمن خویش
طریق فقر و فنا را به من نما که بود
طریق فقر و فنا بهترین ره ای رویش
چگونه یک قدم از خویشتن نهم بیرون
که هست هستی من سد راهم از پس و پیش
من از تو دور نبودم به هیچ وجه ولی
فکند از تو مرا از دور عقل دور اندیش
تو با منی ز منت انفصال ممکن نیست
کسی چگونه شود منفصل ز سایه ی خویش
چو سایه تابع شخص است از جمیع وجوه
مپرس از او که تو را چیست دین و مذهب و کیش
چو سایه توام ای دوست لطف کن با من
مرا به هیچ حسابی مگیر از کم و بیش
دوای درد تو ای مغربی برون ز تو نیست
که هم تو درد و دوایی و هم تو مرهم خویش



