
شمس مغربی – غزل شماره 173
دلا چرا تو چنین بی قرار و مضطربی
چراست نام تو قلب از چه رو منقلبی
به دست کیست عنانت که می کشد هر سو
که هر نفس به دگر سوی و کوی مقتربی
گهی چو بحری و گاهی چو بر و گه ساحل
گهی چو جنت و گاهی چو نار ملتهبی
گهی چو دیوی و گاهی چو کعبه گه طایف
گهی چو رند خرابات و گاه محتسبی
به هر صفت که نماید جمال روی نگار
برش به سجده درآیی ز راه مقتربی
دلا بگو به دلارام از سر غیرت
چو نیست هیچکس غیرت از چه محتجبی
کسی ز سایه ی خود اجتتاب می نکند
منم چو سایه ات از من چرا تو مجتنبی
شعاع مهر به مهر آن چنان که منتسب است
تو همچنان به دلارام خویس منتسبی
نقاب مهر رخت مغربی است در همه حال
به نور روی خود از چشم خویش منقتبی



