
شمس مغربی – غزل شماره 186
ای حسن تو در آینه ی صورت و معنی
بر دیده ی ارباب نظر کرده تجلی
چشم تو شده بهر تماشای رخ خویش
از دیده ی مجنون نگران بر رخ لیلی
در مملکت حسن چو غیر از تو کسی نیست
وقت است که گویی لمن الملک بدعوی
با چهره ی زیبای تو و قامت رعنات
هرگز نکند دل هوس روضه و طوبی
گر نور تجلی تو بر نار بتابد
دوزخ شود از پرتو آن جنت اعلی
از جنت و از نار بود فارغ و آزاد
آن کس که ندارد خبر از دنیی و عقبی
هر طور تو از نور تجلی و تو بیهوش
افتاده هزارند به هر سوی چو موسی
روی تو عیان است ولیکن چه توان کرد
ادراک اگر می نکند دیده ی اعمی
در مکتب او مغربی از نقش دو عالم
چون لوح فرو شسته نوشتند الف و پی



