
شمس مغربی – غزل شماره 139
هر سو که دویدیم همه سوی تو دیدیم
هر جا که رسیدیم سر کوی تو دیدیم
هر قبله که بگزید دل از بهر اطاعت
آن قبله ی دل را خم ابروی تو دیدیم
هر سرو روان را که در این گلشن دهر است
بر رسته به بستان و لب جوی تو دیدیم
از باد صبا بوی خوشت دوش شنیدیم
با باد صبا قافله ی بوی تو دیدیم
روی همه خوبان جهان را به تماشا
دیدیم ولی آینه ی روی تو دیدیم
در دیده ی شهلای بتان همه عالم
کردیم نظر نرگس جادوی تو دیدیم
تا مهر رخت بر همه ذرات بتابید
ذرات جهان را به تک و پوی تو دیدیم
در ظاهر و باطن به مجاز و به حقیقت
خلق دو جهان را همه رو سوی تو دیدیم
هر عاشق دیوانه که در جمله ی گیتی است
بر پای دلش سلسله ی موی تو دیدیم
سر حلقه ی رندان خرابات مغان را
دل در شکن حلقه ی گیسوی تو دیدیم
از مغربی احوال مپرسید که او را
سودا زده ی طره ی هندوی تو دیدیم



