
شمس مغربی – غزل شماره 57
سحرگهی که موذن به فالق الاصباح
صلای زنده دلان می دهد به خوان صلاح
تو رو به خانه ی خمار عاشقان آور
برای راحت روحت طلب کن از وی راح
کلید فتح دل اهل دل، به دست دل است
گشایشی طلب از وی که عنده المفتاح
از آن شراب که از دل همی برد احزان
از آن شراب که در جان درآورد افراح
از آن مئی که ازو زنده است جان مسیح
از آن مئی که در اشباح دردمد ارواح
نجات هر دو جهان را از آن شراب طلب
که اوست در دو جهان موجب نجات و نجاح
به پیش پرتو آن می چراغ فکر و خرد
چه پیش ضوی صباح است کوکب مصباح
به هر که ساقی ازین باده داد، رست از خود
هرآنکه رست ز خود یافت در دو کون فلاح
بیا و بر دل و بر جان مغربی می ریز
مئی که هیچ ملوث نمی شود ز اقداح



