شمس مغربی – غزل شماره 120
زهی ساکن شده در خانه ی دل
گرفته سر به سر کاشانه ی دل
تو آن گنجی که از چشم دو عالم
شدی مستور در ویرانه ی دل
دلم بی تو ندارد زندگانی
که هم جانی و هم جانانه ی دل
به زنجیر سر زلفت گرفتار
شده پای دل دیوانه ی دل
چو دل پروانه ی شمع تو گردید
بشد شمع فلک پروانه ی دل
همای جان که عالم سایه ی اوست
به دام افتاد بهر دانه ی دل
بسی پیموده بر دل باده ساقی
ولیکن پر نشد پیمانه ی دل
خراباتی است بیرون از دو عالم
مدام آنجا بود میخانه ی دل
بیا بشنو ز رندان خرابات
اگر نشنیده ای افسانه ی دل
دلم از مغربی بگسست پیوند
که گه خویش است و گه بیگانه ی دل
