رباعی های خواجوی کرمانی

در این بخش رباعیات خواجوی کرمانی نوشته شده است.

فهرست رباعیات به ترتیب حروف الفبای حرف آخر قافیه یا ردیف است.

برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :

الف : 

رباعی شماره 1 : گفتم مستی گفت که آری به خدا

رباعی شماره 2 : آن موی میان که می نماید رو را

رباعی شماره 3 : تا چند ز پیش خویش رانی ما را

رباعی شماره 4 : چون دلبر ما دل بربود از بر ما

رباعی شماره 5 : می رفت و گرفته کار سَروش بالا

رباعی شماره 6 : ای لفظ تو را لؤلؤی لالا لالا

رباعی شماره 7 : ای خیل غمت برده به یغما دل ما

رباعی شماره 8 : از زلف تو سودایی و شیدا دل ما

ب : 

رباعی شماره 9 : ای از می لعلت شده جان مست و خراب

رباعی شماره 10 : امشب که حریفان همه مستند و خراب

رباعی شماره 11 : ای قصر مودّت به وجود تو خراب

رباعی شماره 12 : ای گوی دلم در خم چوگان طرب

رباعی شماره 13 : ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب

رباعی شماره 14 : ای روز جهانتاب تو همسایه ی شب

رباعی شماره 15 : ای ریخته قند مصری از شکّر لب

رباعی شماره 16 : گر پخته ای ای خواجه می خام طلب

ت : 

رباعی شماره 17 : ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات

رباعی شماره 18 : امشب که وصال آن مه سیمبر است

رباعی شماره 19 : آن حور پریچهره که ماواش دل است

رباعی شماره 20 : ای آنک دلم در غم عشقت خون است

رباعی شماره 21 : ای خواجه تو را به نظم اگر دسترس است

رباعی شماره 22 : ای سرو سهی که قد و بالات خوش است

رباعی شماره 23 : ای شهره شهر باده باروت خوش است

رباعی شماره 24 : با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچ است

رباعی شماره 25 : با پسته ی شیرین تو شکّر هیچ است

رباعی شماره 26 : بر چرخ چرا تکیه کنی کان دار است

رباعی شماره 27 : در کوی تو هر شبم هیاهوی دل است

رباعی شماره 28 : دل، بلبل و باغ عارضت گلزار است

رباعی شماره 29 : گر زانک تو را به کام دل دسترس است

رباعی شماره 30 : زلف سیهت که اژدهایی سیه است

رباعی شماره 31 : بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است

رباعی شماره 32 : چون چنگ سر زلف توام در چنگ است

رباعی شماره 33 : ای آنکه عقاب چرخ پیشت مگس است

رباعی شماره 34 : ای آنکه تو را جود و مکارم کار است

رباعی شماره 35 : از چشم تو هر که می پرستی آموخت

رباعی شماره 36 : از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت

رباعی شماره 37 : از ناله ی من پشت فلک خم بگرفت

رباعی شماره 38 : اشکم که چو لعل آبدار افتادست

رباعی شماره 39 : اقبال تو تیغی که به دست آوردست

رباعی شماره 40 : اکنون که ز سبزه آسمانی شد دشت

رباعی شماره 41 : آن پنبه که دست ازو همی باید شست

رباعی شماره 42 : آن ترک پریچهره که قصد جان داشت

رباعی شماره 43 : آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست

رباعی شماره 44 : آن سرو سخنگو که مه هر جاییست

رباعی شماره 45 : آن سرو سهی چون قدح می بگرفت

رباعی شماره 46 : آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست

رباعی شماره 47 : آن فتنه که شمع جمع ما بود برفت

رباعی شماره 48 : آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

رباعی شماره 49 : آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست

رباعی شماره 50 : آن لعل که گنج شایگان است کجاست

رباعی شماره 51 : آن یار که سیمین بر و نسرین بدن است

رباعی شماره 52 : آنکو به شکرخنده ی شیرین قندست

رباعی شماره 53 : آنکو ز عقیقش آب شکّر رفته ست

رباعی شماره 54 : ای اطلس چرخ پیش بالای تو پست

رباعی شماره 55 : ای آنک برت ملک سلیمان بادست

رباعی شماره 56 : ای آنک دلم در غم عشقت یکتاست

رباعی شماره 57 : ای آنک قدت به راستی عین بلاست

رباعی شماره 58 : ای آنکه شبت جیب ثریا بگرفت

رباعی شماره 59 : ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست

رباعی شماره 60 : ای داده خواقین سپهری باجت

رباعی شماره 61 : ای سرمه چشم اختران خاک درت

رباعی شماره 62 : ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت

رباعی شماره 63 : ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست

رباعی شماره 64 : با تشنه سخن زآب روان باید گفت

رباعی شماره 65 : با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست

رباعی شماره 66 : با لعل لب تو آب حیوان آبیست

رباعی شماره 67 : با هستی تو انسی و جانی همه نیست

رباعی شماره 68 : بازآی که موسم جوانی بگذشت

رباعی شماره 69 : بر خاک درت غم است کو محرم ماست

رباعی شماره 70 : بر دل فلکم ز مهر نیرنگ زدست

رباعی شماره 71 : بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت

رباعی شماره 72 : بر گردش چرخ چون نمی باشد دست

رباعی شماره 73 : بی روی تو دل ز مهر و ماهم بگرفت

رباعی شماره 74 : تا چرخ مرا بدین دیار افکندست

رباعی شماره 75 : تا قدّم از ابروش چو ماه دو شبه ست

رباعی شماره 76 : تا مایه ی سودای تو سرمایه ی ماست

رباعی شماره 77 : ترکی که ختایی نسب و رومی روست

رباعی شماره 78 : جانم که دل از ملک درونش بگرفت

رباعی شماره 79 : چپ راست که هم حلقه و هم حلقه رباست

رباعی شماره 80 : چون خسرو گل به جای جمشید نشست

رباعی شماره 81 : چون روی تو خور به عالم افروزی نیست

رباعی شماره 82 : چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست

رباعی شماره 83 : در زلف تو هر چند شکست افتادست

رباعی شماره 84 : در هر چه نه زان توست نتوان پیوست

رباعی شماره 85 : دردم چو به جان رسید درمان بفرست

رباعی شماره 86 : دریاب که بی توام دل از غم بگرفت

رباعی شماره 87 : دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت

رباعی شماره 88 : دل در پی آن یار پسندیده برفت

رباعی شماره 89 : دل در طلب محرم و محرم همه اوست

رباعی شماره 90 : دود دل ما باد نباید پنداشت

رباعی شماره 91 : رخشنده رخ تو آفتابی دگرست

رباعی شماره 92 : زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست

رباعی شماره 93 : زینسان که به زیر پای غم گشتم پست

رباعی شماره 94 : شاه فلکت مشتری بازارست

رباعی شماره 95 : شاهی که نداد بنده را داد برفت

رباعی شماره 96 : شخصم ز میان یار نایاب ترست

رباعی شماره 97 : طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت

رباعی شماره 98 : فهرست صحیفه ی معانی دل ماست

رباعی شماره 99 : کارم ز بزرگان عراق ار بنواست

رباعی شماره 100 : کی چون خط سبزت شب تاری بودست

رباعی شماره 101 : گر اهل دلی ای دل دیوانه ی مست

رباعی شماره 102 : گر سرو سهی به قدّ او ماند راست

رباعی شماره 103 : گفتم سخنت گفت مگو کم یادست

رباعی شماره 104 : ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست

رباعی شماره 105 : مه ذره ای از مهر رخ مهوش ماست

رباعی شماره 106 : می گفت مگر ملامت از ما بگرفت

رباعی شماره 107 : نرگس که مدام خوشدل و سرمستست

رباعی شماره 108 : هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست

رباعی شماره 109 : هر چند که شد چو باغ رضوان در و دشت

رباعی شماره 110 : هر چند که یک موی نیرزم بر دوست

رباعی شماره 111 : هرگز به مراد من شبی روز نگشت

رباعی شماره 112 : هستی به همین نقش هیولانی نیست

رباعی شماره 113 : هنگام صبوح خوش بود عاشق و مست

رباعی شماره 114 : یاری اگرت تیغ زند راحت ماست

رباعی شماره 115 : یاری که دلم ز غم بفرسود برفت

 چ : 

رباعی شماره 116 : دارم چو میان او بدن یعنی هیچ

ح : 

رباعی شماره 117 : اجوف تن ناقصم خیالیست صحیح

د : 

رباعی شماره 118 : ای اشک جواب دل تو چون خواهی داد

رباعی شماره 119 : چون باد صبا ز رویت آگاهی داد

رباعی شماره 120 : چون گلرخ ما پرده ز عارض بگشاد

رباعی شماره 121 : سلطان فلک بنده ی دربان تو باد

رباعی شماره 122 : گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد

رباعی شماره 123 : ماهی که به سالی نکند از ما یاد

رباعی شماره 124 : مه نعل سمند باد جولان تو باد

رباعی شماره 125 : هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد

رباعی شماره 126 : یا رب که میانت به کناری مرساد

رباعی شماره 127 : یا رب که به بالاش بلایی مرساد

رباعی شماره 128 : مقبول تو عمر جاودانی یابد

رباعی شماره 129 : احمد که به شعر امتحانم فرمود

رباعی شماره 130 : از دیده ی من چو دم به دم خون آید

رباعی شماره 131 : از کار دل ار چه بوی خون می آید

رباعی شماره 132 : از لوح غمت نام و نشانم نرود

رباعی شماره 133 : از مشک سیه چو سایه بر خور فکند

رباعی شماره 134 : امروز که سبزه گرد باغت بدمید

رباعی شماره 135 : امشب که ز چرخ بوی خون می آید

رباعی شماره 136 : آن جام که جرعه ایش جانی ارزد

رباعی شماره 137 : آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد

رباعی شماره 138 : آن روی که رشک ماه تابان آمد

رباعی شماره 139 : آن زلف مسلسل که چنان می پیچد

رباعی شماره 140 : آن سرو خرامان که چنان می آید

رباعی شماره 141 : آن شب که ز زلفت گرهم بگشاید

رباعی شماره 142 : آن کو به سوی کعبه مرا راه نمود

رباعی شماره 143 : آن یار که درد از دل ما می چیند

رباعی شماره 144 : آنکش غم عشق دلنوازی نکند

رباعی شماره 145 : آنکو رخش از خلد برین بابی بود

رباعی شماره 146 : آنها که دوای دل افگار کنند

رباعی شماره 147 : آنها که سر از چرخ برافراخته اند

رباعی شماره 148 : ای آنک دل از مهر رخت جان نبرد

رباعی شماره 149 : ای در دلم آتش غم و در جان دود

رباعی شماره 150 : ای شمع اگر زانک بسوزی شاید

رباعی شماره 151 : ای کرده دلم به چین گیسو دربند

رباعی شماره 152 : ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد

رباعی شماره 153 : ای همنفسان اگر مرا غمخوارید

رباعی شماره 154 : این صدر نشینان که در این اطرافند

رباعی شماره 155 : این همنفسان که اندرین انجمنند

رباعی شماره 156 : با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند

رباعی شماره 157 : با طرّه بگو تا دل ما باز آرد

رباعی شماره 158 : با قدر تو چرخ را زمین ساخته اند

رباعی شماره 159 : با لعل تو آب آب حیوان ریزد

رباعی شماره 160 : باد سحری که بوستان آراید

رباعی شماره 161 : بازار روان از بدنت می شکند

رباعی شماره 162 : تا کی چو مسیح دم ز طاعات زنید

رباعی شماره 163 : جان با لب دوست عشقبازی می کرد

رباعی شماره 164 : چشم تو دلم را به فغان می آرد

رباعی شماره 165 : چشمم چو بر آن قامت رعنا افتد

رباعی شماره 166 : چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد

رباعی شماره 167 : چشمم که ز خون رخم منقش بیند

رباعی شماره 168 : چشمم که مدام آب حسرت بارد

رباعی شماره 169 : چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد

رباعی شماره 170 : چون خامه حدیثت به زبان می آرد

رباعی شماره 171 : چون سوز غم تو از جهان برخیزد

رباعی شماره 172 : چون شاهد مه غرّه ی غرّا بنمود

رباعی شماره 173 : چون طره ز پای یار سر برگیرد

رباعی شماره 174 : چون عکس تو بر جهان جان می افتد

رباعی شماره 175 : در بوته ی غم هر که چو زر بگدازد

رباعی شماره 176 : در چشم رخت مه فلک میل کشید

رباعی شماره 177 : در ماتم من مرغ صراحی موید

رباعی شماره 178 : دردا که شراب وصل ناخورده بماند

رباعی شماره 179 : دل جای در آن طرّه ی پر خم خواهد

رباعی شماره 180 : دل در سرت ای نگار سیمین تن شد

رباعی شماره 181 : دل را خبری ز عالم جان دادند

رباعی شماره 182 : دل فتنه ی آن چشم خوش جادو شد

رباعی شماره 183 : دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد

رباعی شماره 184 : دی زلف تو را باد سحر می جنباند

رباعی شماره 185 : دیدیم که در کعبه به جز یار نبود

رباعی شماره 186 : دیشب بت من چو ترکتازی می کرد

رباعی شماره 187 : رخسار تو در پرده عیان بتوان دید

رباعی شماره 188 : رو نیست شو ای خواجو که هستت خوانند

رباعی شماره 189 : زان آب کزو آتش عشرت خیزد

رباعی شماره 190 : سروی که بنفشه بر سمن فرساید

رباعی شماره 191 : شاهی کنم ار بنده ی خویشم داند

رباعی شماره 192 : شب نیست که آهم به فلک برنرود

رباعی شماره 193 : شب هندوی آن طرّه ی مه فرسا شد

رباعی شماره 194 : شد کشته کسی که در جهان سرور بود

رباعی شماره 195 : قومی که نی اند آگه از ایجاد وجود

رباعی شماره 196 : کس پیش تو نام سخن آسان نبرد

رباعی شماره 197 : کس نیست که در درد و غمم می پرسد

رباعی شماره 198 : گر پیرهن کشیده ات می باید

رباعی شماره 199 : گر خلد برین در نظرم خواهد بود

رباعی شماره 200 : گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

رباعی شماره 201 : گر یار نه آن بود که ره می پیمود

رباعی شماره 202 : گفتم که چه ریزدت ز لب گفت که قند

رباعی شماره 203 : گفتی که کسی که فتنه می انگیزد

رباعی شماره 204 : گیسوی کژت گوی به چوگان ببرد

رباعی شماره 205 : لعل تو به خاتم سلیمان بخرند

رباعی شماره 206 : مانند رخت صبا هر آن لاله که دید

رباعی شماره 207 : ماهی که دلم به زلف مشک افشان برد

رباعی شماره 208 : ماهی که نبات از شکر آورد پدید

رباعی شماره 209 : مخمورم و از کسی شرابم نرسید

رباعی شماره 210 : مرغان سپهری که درین نه قفسند

رباعی شماره 211 : مستان چو هوای در میخانه کنند

رباعی شماره 212 : مستان صبوحی چو سحر برخیزند

رباعی شماره 213 : مستی که نه هستیم زیان می دارد

رباعی شماره 214 : مگذار که هر کس خط و خالت بیند

رباعی شماره 215 : نرگس بنگر نشسته در سایه ی بید

رباعی شماره 216 : هر آه که از دلم به در می آید

رباعی شماره 217 : هر دم ز دلم آتش عشق افروزد

رباعی شماره 218 : هر دم که مرا ز طلعتت یاد آید

رباعی شماره 219 : هر صبح که دم ز ملکت خاور زد

رباعی شماره 220 : هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود

رباعی شماره 221 : هر کو لب جام لایزالی بوسد

رباعی شماره 222 : یارب کی آن چشم و چراغم برسد

رباعی شماره 223 : یارم چو مقیم دل پر خون آید

ر : 

رباعی شماره 224 : ای لفظ تو چون دیده ی من گوهربار

رباعی شماره 225 : چون مرغ چمن برآورد بانگ هزار

رباعی شماره 226 : ساقی ببر این جامه و آن جام بیار

رباعی شماره 227 : بذلی نه که در خانه بماند دیّار

رباعی شماره 228 : آن شاه که شهر عِلم را آمد در

رباعی شماره 229 : آن لعبت زرّین کمر سیمین بر

رباعی شماره 230 : ای از لب شیرین تو شوریده شکر

رباعی شماره 231 : ای چشم بد از طلعت زیبای تو دور

رباعی شماره 232 : ای شمع دلم یافته از مهر تو نور

رباعی شماره 233 : ای فتنه ی چشم پر خمارت عبهر

رباعی شماره 234 : ای یافته از خاک درت افسر سر

رباعی شماره 235 : تا چند توان کرد درین قصر دو در

رباعی شماره 236 : خر را بفروش و کرّه ای رنگین خر

رباعی شماره 237 : در ساعد سیمین چه کنی یاره ی زر

رباعی شماره 238 : در ساغر جان ما شراب اولیتر

رباعی شماره 239 : در کوی تو غم ز شادمانی خوشتر

رباعی شماره 240 : رفتی ز برم ولی نرفتی ز ضمیر

رباعی شماره 241 : زلف بت من گفت که در دور قمر

رباعی شماره 242 : سودای توام محرم راز اولیتر

رباعی شماره 243 : عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر

رباعی شماره 244 : گفتم چه شوم تیغ تو را گفت سپر

رباعی شماره 245 : گفتم که به رویت چه کنم گفت نظر

رباعی شماره 246 : گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر

رباعی شماره 247 : می گفت دهل دوش به هنگام سحر

رباعی شماره 248 : نرگس بنگر که در دهان دارد زر

ز : 

رباعی شماره 249 : گفتم روزم گفت بدین روز مناز

رباعی شماره 250 : ای مرغ دلم کرده به کویت پرواز

رباعی شماره 251 : مطرب بزن و غمزدگان را بنواز

رباعی شماره 252 : هنگام گل و عید صیام است امروز

س : 

رباعی شماره 253 : سوز جگر شمع ز پروانه بپرس

رباعی شماره 254 : ای دل خبر گنج ز ویرانه بپرس

ش : 

رباعی شماره 255 : ای خواجه شه مملکت آرایی باش

رباعی شماره 256 : ای چشمه ی نوشت به روانبخشی فاش

رباعی شماره 257 : ای هندوی تیغت به جهانگیری فاش

رباعی شماره 258 : فریاد ز چشم یار و جادوگری اش

رباعی شماره 259 : صدیق چو عین صدق بود اسرارش

رباعی شماره 260 : پایم که ز آزار نبودی اثرش

رباعی شماره 261 : آوازه در افکنده سپهر سرکش

رباعی شماره 262 : خر کرّه ی ماده را به آخور درکش

رباعی شماره 263 : ای لعبت گلرخ می گلرنگ بکش

رباعی شماره 264 : ای از کف دُرپاش تو دریا در جوش

رباعی شماره 265 : بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش

رباعی شماره 266 : ناگشته شبی چو طرّه هم زانویش

 ع : 

رباعی شماره 267 : ای کلّ معانی تو از حسن بدیع

ف : 

رباعی شماره 268 : ای ذات شریفت گهر دُرج شرف

ق : 

رباعی شماره 269 : ای لعل لبت برده ز یاقوت سبق

 گ : 

رباعی شماره 270 : روزی که من از جهان روم با دل تنگ

رباعی شماره 271 : ای تیغ تو بگرفت جهان الا زنگ

رباعی شماره 272 : آن فتنه که در سیم نهان دارد سنگ

 ل : 

رباعی شماره 273 : ای ذات تو گلدسته ی بستان جلال

رباعی شماره 274 : ای صیت تو آب برده از باد شمال

رباعی شماره 275 : بر گلشن روی عالم افروز تو خال

رباعی شماره 276 : کاووس سرادق جلال است جمال

رباعی شماره 277 : ای کلک تو تیز کرده بازار جلال

رباعی شماره 278 : ای لعل تو آتش زده در آب زلال

رباعی شماره 279 : ای من شده بی رخ تو از ناله چو نال

رباعی شماره 280 : ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال

رباعی شماره 281 : ای صیقلی آینه ی روشن دل

رباعی شماره 282 : ای مهر رخت مشعله ی دیده ی دل

رباعی شماره 283 : خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل

رباعی شماره 284 : نادیده تمام روی آن ماه چگل

رباعی شماره 285 : هر صبح که از پرده برون آید گل

رباعی شماره 286 : ای سنبل تو ریخته در دامن گل

رباعی شماره 287 : دلدار مرا به دلبری نیست عدیل

م : 

رباعی شماره 288 : من حلقه به گوش حلقه ی گوش توام

رباعی شماره 289 : بردست خیال چشم مستت خوابم

رباعی شماره 290 : از باده ی بیخودی برانسان مستم

رباعی شماره 291 : بر روی تو هر دم نگران می گردم

رباعی شماره 292 : گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم

رباعی شماره 293 : گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم

رباعی شماره 294 : ساقی بده آن باده که خون شد جگرم

رباعی شماره 295 : ای بس که ز دیده خون دل می بارم

رباعی شماره 296 : با درد غم تو نام درمان نبرم

رباعی شماره 297 : بی روی تو من در آرزویت میرم

رباعی شماره 298 : چون نامه دلی پر از شکایت دارم

رباعی شماره 299 : من حشمت و پوش او به چیزی نخرم

رباعی شماره 300 : چون جان و دل از برای دلبر دارم

رباعی شماره 301 : این طرفه که نشنید کسی آوازم

رباعی شماره 302 : ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم

رباعی شماره 303 : چون شمع به جز سوز جگر نپسندم

رباعی شماره 304 : خفاش نی ام کز آفتاب اندیشم

رباعی شماره 305 : در راه مراغه با گروهی مردم

رباعی شماره 306 : دلبر به رخ دلکش و چشم نائم

رباعی شماره 307 : آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم

رباعی شماره 308 : آن فتنه که تا ماش به چنگ آمده ایم

رباعی شماره 309 : ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم

رباعی شماره 310 : ای دانه ی خال سیهت دام دلم

رباعی شماره 311 : ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم

رباعی شماره 312 : تا کی دل شوریده مشوّش داریم

رباعی شماره 313 : جانا ز من بی سر و بی پات چه غم

رباعی شماره 314 : چون کلّه نشین عالم راز آیم

رباعی شماره 315 : در بتکده چون قابل ایمان گشتیم

رباعی شماره 316 : ساقی بده آن باده که ما مستانیم

رباعی شماره 317 : عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم

رباعی شماره 318 : من دل به وفای دلستانی بدهم

رباعی شماره 319 : من ملک جهان را به سخن می گیرم

رباعی شماره 320 : هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم

رباعی شماره 321 : هر نکته ی چون آب که می راند چشم

رباعی شماره 322 : وقت است که خیمه سوی گلزار زنیم

رباعی شماره 323 : یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم

 ن : 

رباعی شماره 324 : آن میر که کرد جان نثار قرآن

رباعی شماره 325 : ای ابروی شوخ تو نمودار کمان

رباعی شماره 326 : ای دل چه رَوی در طلب دلخواهان

رباعی شماره 327 : در باغ چو زد هزار دستان دستان

رباعی شماره 328 : گفتم به چه مانده مژه ات گفت سنان

رباعی شماره 329 : گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جان

رباعی شماره 330 : ای جان به غمت شاد غمت شادی جان

رباعی شماره 331 : ای چیده گل و کرده کنار از گلشن

رباعی شماره 332 : تا کی طلب شراب خواهی کردن

رباعی شماره 333 : ای برگ گلت به مشک ناب آبستن

رباعی شماره 334 : ای بلبل خوش نغمه ی بستان سخن

رباعی شماره 335 : چون دل به تو دادم ای بت عهد شکن

رباعی شماره 336 : ای دل، دل ازین روزن شش سو برکن

رباعی شماره 337 : ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن

رباعی شماره 338 : هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن

رباعی شماره 339 : هر لحظه کمان ابروان زه میکن

رباعی شماره 340 : آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون

رباعی شماره 341 : آن کس ز ختاست اصل و ابرو از چین

رباعی شماره 342 : ای پایه ی قدر تو ز ادراک برون

رباعی شماره 343 : ای دل چو به نامه می دهی شرح جنون

رباعی شماره 344 : ای دل دو جهان به دیده ی جان می بین

رباعی شماره 345 : ای دل طلب درد کن و درمان بین

رباعی شماره 346 : ای دیده ی تو آب حیا را شده عین

رباعی شماره 347 : ای شکل و شمایلت چو شعرم موزون

رباعی شماره 348 : ای ماه رخت فزوده مهر دل من

رباعی شماره 349 : روزی که نه باغ بود و نی گل نه سمن

رباعی شماره 350 : گفتم چه خورم در طلبت گفت که خون

رباعی شماره 351 : نرگس نگر ای ماهرخ زهره جبین

رباعی شماره 352 : هر دم برود ز باده هوش دل من

 و : 

رباعی شماره 353 : بربود دلم یک نظر از منظر او

رباعی شماره 354 : گر باز نبینیم رخ چون خور او

رباعی شماره 355 : نارست جهان به گرد پیراهن او

رباعی شماره 356 : ای بسته دم عیسی مریم دم تو

رباعی شماره 357 : ای خاتم ملکت بقا را جم تو

رباعی شماره 358 : ای رافع نه منظره ی شش در تو

رباعی شماره 359 : ای کام دل از جنّت اعلی همه تو

رباعی شماره 360 : تو کعبه ی قدسی و روان زمزم تو

رباعی شماره 361 : ای طوطی روح را غذا شکّر تو

رباعی شماره 362 : چون لعبت باغ پرده بگشود از رو

رباعی شماره 363 : جز شوق مرا از دو جهان چیست بگو

رباعی شماره 364 : پیری دیدیم جمله وردش یا هو

رباعی شماره 365 : گفتند که در کوی خرابات مرو

 ه : 

رباعی شماره 366 : ای همنفسم در شب هجران تو آه

رباعی شماره 367 : ای دست من از دامن وصلت کوتاه

رباعی شماره 368 : گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه

رباعی شماره 369 : گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه

رباعی شماره 370 : گفتم که مکش گرد رخ آن خط سیاه

رباعی شماره 371 : ای لفظ تو را لؤلؤ لالا بنده

رباعی شماره 372 : بر بوی سمن بین چمن از دست شده

رباعی شماره 373 : بیمار غم تو گر نگردد به، به

رباعی شماره 374 : آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره

رباعی شماره 375 : ای برده ضمیرت از مه و مهر فره

رباعی شماره 376 : ماهی که ببرد از مه و خورشید فره

رباعی شماره 377 : رفتم به عراق بر در جانانه

رباعی شماره 378 : گنج است غم عشقش و دل دیوانه

ی : 

رباعی شماره 379 : آن لحظه که سرمست من بی سر و پای

رباعی شماره 380 : تا غالیه بر برگ سمن بیخته ای

رباعی شماره 381 : گر صد رهم از خویش جدا داشته ای

رباعی شماره 382 : گفتم جانم گفت ز جان سیر برآی

رباعی شماره 383 : هر چند که ما را فلک بی سر و پای

رباعی شماره 384 : بودی که کسی از تو نشانم دادی

رباعی شماره 385 : تا چند چو خور بر سر عالم لرزی

رباعی شماره 386 : در ساغر زر لعل بدخشان داری

رباعی شماره 387 : ای مشک تتار از سر زلفت تاری

رباعی شماره 388 : دیشب صنمی سرو قد شیرازی

رباعی شماره 389 : گر با تو فلک دم زند از سرداری

رباعی شماره 390 : رفت آنک به باغ و راغ کردیمی جای

رباعی شماره 391 : هر چند که در ملک فصاحت میری

رباعی شماره 392 : وقتی گرت افتد اتفاق سفری

رباعی شماره 393 : آن لعبت نی زن من اگر با وی امی

رباعی شماره 394 : آن ماه که بر میان کمر سازد موی

رباعی شماره 395 : آن موی میان که تا میان دارد موی

رباعی شماره 396 : ای از لب لعلت می نوشین عرقی

رباعی شماره 397 : ای آنک تو مانی و نمانی به کسی

رباعی شماره 398 : ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی

رباعی شماره 399 : ای بنده ی درگاه تو هر آزادی

رباعی شماره 400 : ای پیک مبارک ز کجا می آیی

رباعی شماره 401 : ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی

رباعی شماره 402 : ای حلقه که هم پای سر اندازانی

رباعی شماره 403 : ای خواجه که سرمایه ی دین و دادی

رباعی شماره 404 : ای خواجو اگر می بری از مستی بوی

رباعی شماره 405 : ای دل تو مرا درین عذاب افکندی

رباعی شماره 406 : ای شب مگر آن زلف سمن فرسایی

رباعی شماره 407 : ای شب مگر آن زلف سمن فرسایی

رباعی شماره 408 : ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی

رباعی شماره 409 : ای غرّه به فضل و خالی از دانایی

رباعی شماره 410 : ای کرده خور از خجلت رخسار تو خوی

رباعی شماره 411 : بی یار هزار باغ و گلشن بجوی

رباعی شماره 412 : تا چند ز مهر مه آن غالیه موی

رباعی شماره 413 : چون رخ بنمودی ای بت یغمایی

رباعی شماره 414 : در حال من ار نگاه ازین به نکنی

رباعی شماره 415 : در خانه دلم تنگ شد از تنهایی

رباعی شماره 416 : در میکده گرنه پایبند می امی

رباعی شماره 417 : روح ملکی ساجد و مسجود تویی

رباعی شماره 418 : شرط است دلا کز سر جان برخیزی

رباعی شماره 419 : گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی

رباعی شماره 420 : گفتم جانم گفت بمیر ار مردی

رباعی شماره 421 : گفتم چشمت گفت مکن بی بصری

رباعی شماره 422 : گفتم چه کند دفع غمم گفت که می

رباعی شماره 423 : گفتم قمرم گفت به چشمش گردی

رباعی شماره 424 : می آیم و در به روی من می بندی

رباعی شماره 425 : نرگس که به تاجداری است ارزانی

پایان اشعار این بخش