در ماتم من مرغ صراحی موید

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 177

در ماتم من مرغ صراحی موید

غسّال به آب چشم جامم شوید

از خاک من آن خار که بیرون آید

زو تا به قیامت گل حمری روید

نوشته‌های مرتبط

گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی

ادامه نوشته »

گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جان

ادامه نوشته »

قومی که نی اند آگه از ایجاد وجود

ادامه نوشته »

آن کس ز ختاست اصل و ابرو از چین

ادامه نوشته »

بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش

ادامه نوشته »

هر چند که یک موی نیرزم بر دوست

ادامه نوشته »