آن روی که رشک ماه تابان آمد

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 138

آن روی که رشک ماه تابان آمد

وان موی که آفت دل و جان آمد

بگشاد نقاب و روز روشن گردید

در پای فکند و شب به پایان آمد

نوشته‌های مرتبط

از چشم تو هر که می پرستی آموخت

ادامه نوشته »

آنکو ز عقیقش آب شکّر رفته ست

ادامه نوشته »

در ساعد سیمین چه کنی یاره ی زر

ادامه نوشته »

می رفت و گرفته کار سَروش بالا

ادامه نوشته »

در بتکده چون قابل ایمان گشتیم

ادامه نوشته »

سلطان فلک بنده ی دربان تو باد

ادامه نوشته »