در بتکده چون قابل ایمان گشتیم

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 315

در بتکده چون قابل ایمان گشتیم

از طاعت سی ساله پشیمان گشتیم

در روی بتان چو نور وحدت دیدیم

زنّار بریدیم و مسلمان گشتیم

نوشته‌های مرتبط

ای سرو سهی که قد و بالات خوش است

ادامه نوشته »

ای صیت تو آب برده از باد شمال

ادامه نوشته »

بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش

ادامه نوشته »

چشمم که مدام آب حسرت بارد

ادامه نوشته »

دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد

ادامه نوشته »

تا چرخ مرا بدین دیار افکندست

ادامه نوشته »