چشمم که مدام آب حسرت بارد

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 168

چشمم که مدام آب حسرت بارد

پیوسته کنار من چو دریا دارد

هر دم به نظاره ی رخت تشنه تر است

آری نمک آب تشنگی بیش آرد

نوشته‌های مرتبط

آن پنبه که دست ازو همی باید شست

ادامه نوشته »

ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست

ادامه نوشته »

آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست

ادامه نوشته »

گفتم که چه ریزدت ز لب گفت که قند

ادامه نوشته »

ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن

ادامه نوشته »

در کوی تو غم ز شادمانی خوشتر

ادامه نوشته »