آنکو ز عقیقش آب شکّر رفته ست

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 53

آنکو ز عقیقش آب شکّر رفته ست

بر سرو سهی رخش چو گل بشکفته ست

گر زانک بخفت هیچ عیبش مکنید

آن بخت بد من است از آن رو خفته ست

نوشته‌های مرتبط

دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد

ادامه نوشته »

جانم که دل از ملک درونش بگرفت

ادامه نوشته »

در چشم رخت مه فلک میل کشید

ادامه نوشته »

گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر

ادامه نوشته »

هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد

ادامه نوشته »

عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر

ادامه نوشته »