ناگشته شبی چو طرّه هم زانویش

خواجوی کرمانی – رباعی شماره 266

ناگشته شبی چو طرّه هم زانویش

در پای فتاد کارم از گیسویش

دل در سر او رفت و من سوخته دل

خوردم جگر سوخته از پهلویش

نوشته‌های مرتبط

در زلف تو هر چند شکست افتادست

ادامه نوشته »

ای شمع اگر زانک بسوزی شاید

ادامه نوشته »

یاری که دلم ز غم بفرسود برفت

ادامه نوشته »

گفتم مستی گفت که آری به خدا

ادامه نوشته »

ای دل چو به نامه می دهی شرح جنون

ادامه نوشته »

آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

ادامه نوشته »